رهیـاد

چاپ کتاب و گشایش وبلاگ ندا هدایتی

ندا هدایتی ؛ تقریبا همزمان با چاپ اولین مجموعه ی غزلش ؛ به جمع وبلاگ نویس ها پیوست .

وبلاگ او با نام شاعر دلش گرفته بود ... را بخوانید و حتما لینک کنید که بی تعارف شخصی است ذاتا شاعر .

مجموعه ی غزل ندا هدایتی با نام هوای غزل آلود را دوستان شیرازی در انجمن رهیاد می توانند خریداری کنند.

به او بابت هر دو تبریک می گویم !

امام حسن(علیه السلام)فرمودند:

هر كه با علماء بسيار مجالست نمايد، سخنش و بيانش در بيان حقايق آزاد و روشن خواهد شد، و ذهن و انديشه اش باز و توسعه مى يابد و بر معلوماتش افزوده مى گردد و به سادگى مى تواند ديگران را هدايت نمايد.

إحقاق الحقّ : ج 11، ص 238، س 2

با هر که دلم قرار گیرد بی تو

هر بار که یادگار دوست رو گوش می دم ...

اگه گوش دادین حتما شنیدین که:

ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مستم و کن و از هر دو جهانم بستان

با هر که دلم قرار گیرد بی تو

آتش به من اندر زن و آنم بستان

....زیاده عرضی نیست .

شعرهای شیرازی

شعرهای گویشی ام را می توانید در صفحه ی شعرهای شیرازی بخوانید.

اولین جلسه ی انجمن رهیاد در سال 87

اولین جلسه ی انجمن در سال 87 یک شنبه ۱۸ فروردین ؛ از ساعت 6 عصر در باغ شاعران ؛ چهارراه پیرنیا ؛ تشکیل می گردد .

نشست مشترک با شاعران مازندرانی

برنامه ی دوشنبه 12 فروردین 87

خیلی سریع و با عجله اتفاق افتاد . وقتی مریم حقیقت زنگ زد و گفت که: « با بچه های مازندران داریم میایم شیراز اگه می شه یه نشست مشترک بذاریم ...» با خودم فکر کردم که : « برای بازدید عید خیلی ها نرفتم خیلی ها هم...؟! ولی رسم مهمون نوازی ...»

خوب هر جور بود با کمک دوستان برگزارش کردیم .به نظرم مجلس خوب و پرباری بود؛ خدا را شکر !

همه ی جمع؛ شاعر بودند حدود چهل و پنج نفر . از ساعت 6:15 عصر تا ساعت 9:14 شب شعر خواندیم و شنیدیم جای شما سبز !

خیلی ها بودند .از شاعران فارس .استاد یدالله طارمی ؛ غلامعلی خوشبخت ؛ حمید روزیطلب ؛ محمد علی پور شیخ علی ؛ محمد سیار ؛ امین احراری ؛ حسن هاشمی ؛ مریم حقیقت ؛ روح الله کرهانی ؛ رضا آسیایی ؛ رضا نیرو؛ راضیه پیروز ؛ سمیه کاظمی ؛ حمید عمادی ؛ حبیب زارعی ؛ حسن همایون ؛ نرجس فلاحی ؛ حسین میرزایی ؛سعیده کشاورزی ؛ میلاد عرفان پور؛ فاطمه فاضلی ؛ مرضیه شایسته نیا ؛ راضیه شایسته نیا ؛ امین شفیعی ؛ احمد رشید بیگی ومحسن رضوی و ...چند نفر را شاید فراموش کرده باشم . خیلی ها هم مسافرت بودند و به ما نرسیدند.و اما مازنی ها که اکثرا بهشهری بودند :

حسین دباغیان ؛ حسین تقلیلی ؛ محمد عموزاد ؛ حمزه شربتی ؛ محمد کشاورز؛ رسول رستمی ؛ عادل حداد ؛ علی جمالی ؛ آرام میر اسماعیلی ؛ فهیمه عرب ؛ نسرین...؛ منصوره لمسو؛ فاطمه مولایی ؛ معصومه لمسو و چند نفر دیگر.

نشست مشترک انجمن رهیاد با شاعران مازندران1

نشست مشترک رهیاد با شاعران مازندران

نشست مشترک رهیاد با شاعران مازندران 3

شب و عطر بهار نارنج ، محفل را زیبا تر کرده بود

نشست مشترک رهیاد با شاعران مازندران4

سر به سر فکر و عبارت را بسوز

چندی پیش ؛ شنیدن مثنوی موسی و شبان را به دوستان توصیه کردم . عجیب بود که این اثر گرانقدر که با صدای استاد شهرام ناظری ، جان را می نوازد ؛ بر خلاف بسیاری از آثاردیگر، هیچ گاه تجدید تکثیر نشده ونسخه های آن کمیاب است . اگر پیدا کردید بخرید و بشنوید که بسیار لذت خواهید برد .

خیلی حیف است که خلاصه ی این شعررا هم از نوجوانان امروزی دریغ کرده اند ؛ اما مطالب و شعرهای ضعیف در کتاب های درسی بسیارند!

می خواهم متن کامل داستان موسی و شبان مولانا جلال الدین محمد بلخی را بدون حذف و مصلحت اندیشی از یک چاپ سنگی بیاورم :

دید موسی یک شبانی را به راه

کو همی گفت ای خدا و ای اله

تو کجایی تا شوم من چاکرت

چارقت دوزم کنم شانه سرت

ای خدای من فدایت جان من

جمله فرزندان و خان و مان من

تو کجایی تا سرت شانه کنم

چارقت را دوزم و بخیه زنم

جامه ات شویم شپش هایت کشم

شیر پیشت آورم ای محتشم

ور تو را بیماریی آید به پیش

من تو را غمخوار باشم همچو خویش

دست ِ کت بوسم بمالم پای کت

وقت خواب آید بروبم جای کت

گر ببینم خانه ات را من دوام

روغن و شیرت بیارم صبح و شام

هم پنیر و نان های روغنین

خمرها چغرات های نازنین

سازم و آرم به پیشت صبح و شام

از من آوردن ز تو خوردن تمام

ای فدای تو همه بزهای من

ای به یادت هی هی و هی های من

زین نمط بیهوده می گفت آن شبان

گفت موسا با کی استت ای فلان ؟!

گفت با آن کی که ما را آفرید

این زمین و چرخ از او آمد پدید

گفت موسا های خیره سر شدی !

خود مسلمان ناشده کافر شدی

این چه ژاژ است این چه کفر است و فشار

پنبه ای اندر دهان خود فشار

گند کفر تو جهان را گنده کرد

کفر تو دیبای دین را ژنده کرد

چارق و پا تابه لایق مر تو راست

آفتابی را چنین ها کی رواست ؟!

گر نبندی زین سخن تو حلق را

آتشی آید بسوزد خلق را

آتشی گر نامده است این دود چیست

جان سیه گشته روان مردود چیست ؟!

گر همی دانی که یزدان داور است

ژاز و گستاخی تو را چون باور است؟!

دوستی بی خرد خود دشمنی است

حق تعالی زین چنین خدمت غنی است

با که می گویی تو این با عم و خال ؟!

جسم و حاجت در صفات ذوالجلال !؟

شیر او نوشد که در نشو و نماست

چارق او پوشد که او محتاج پاست

ور برای بنده است این گفتگوی

آن که حق گفت او من است و من خود او

آن که گفت انی مرضت لم تعد

من شدم رنجور و او تنها نشد

آن که بی یسمع و بی یصبر شده است

در حق آن بنده این هم بیهده است

بی ادب گفتن سخن با خاص حق

دل بمیراند سیه دارد ورق

گر تو مردی را بخوانی فاطمه

گرچه یک جنس اند مرد و زن همه

قصد خون تو کند تا ممکن است

گر چه خوشخوی و حلیم و ساکن است

فاطمه مدح است در حق زنان

مرد را گویی بود زخم سنان

دست و پا در حق ما آسایش است

در حق پاکی حق آلایش است

لم یلد لم یولد او را لایق است

والد و مولود را او خالق است

هرچه جسم آمد ولادت وصف اوست

هر چه مولود است او زین سوی جوست

زانکه از کون و فساد است و مهین

حادث است و محدثی خواهد یقین

گفت : ای موسا دهانم دوختی !

وز پشیمانی تو جانم سوختی

جامه را بدرید و آهی کرد تفت

سر نهاد اندر بیابان و برفت

[]

وحی آمد سوی موسی از خدا

ـ بنده ی ما را زما کردی جدا ؟!

تو برای وصل کردن آمدی

نی برای فصل کردن آمدی

تا توانی پا منه اندر فراق

ابغض الشیاء عندی الطلاق

هر کسی را سیرتی بنهاده ایم

هر کسی را اصطلاحی داده ایم

در حق او مدح و در حق تو ذم

در حق او شهد و در حق تو سم

در حق او نور و در حق تو نار

در حق او ورد و در حق تو خار

در حق او نیک و در حق تو بد

در حق او خوب و در حق تو رد

ما بری از پاک و ناپاکی همه

از گرانجانی و چالاکی همه

من نکردم خلق تا سودی کنم

بلکه تا بر بندگان جودی کنم

هندیان را اصطلاح هند مدح

سندیان را اصطلاح سند مدح

من نگردم پاک از تسبیحشان

پاک هم ایشان شوند و دُرفشان

ما برون را ننگریم و قال را

ما درون را بنگریم و حال را

ناضر قلبیم اگر خاشع بود

گر چه گفت لفظ ناخاضع بود

زانکه دل جوهر بود گفتن عرض

پس طفیل آمد عرض جوهر غرض

چند ازاین الفاظ و اضمار و مجاز

سوز خواهم سوز با سوز ساز

آتشی از عشق در خود برفروز

سر به سر فکر و عبارت را بسوز

موسیا آداب دانان دیگرند

سوخته جان و روانان دیگرند

عاشقا ن را هر زمان سوزید نی است

بر ده ویران خراج و عشر نیست

گر خطا گوید ورا خاطی مگو

گر شود پر خون شهید آن را مشو

خون شهیدان را از آب اولی تر است

این خطا از صد صواب اولی تراست

در درون کعبه رسم قبله نیست

چه غم ار غواص را پا چیله نیست

تو ز سرمستان قلاووزی مجو

جامه چاکان را چه فرمایی رفو؟!

ملت عشق از همه دین ها جداست

عاشقان را ملت و مذهب خداست

لعل را گر مهر نبود باک نیست

عشق در دریای غم غمناک نیست

بعد از آن در سر موسی حق نهفت

رازهایی کان نمی آید به گفت

بر دل موسی سخن ها ریختند

دیدن و گفتن به هم آمیختند

چند بی خود گشت و چند آمد به خود

چند پرّید از ازل سوی ابد

بعد از این گر شرح گویم ابلهی است

زان که شرح این ورای آگهی است

ور بگویم عقل ها را برکند

ور نویسم بس قلم ها بشکند

ور بگویم شرح های معتبر

تا قیامت باشد آن بس مختصر

لاجرم کوتاه کردم من زبان

گر تو خواهی از درون خود بخوان

چون که موسی این عتاب از حق شنید

در بیابان در پی چوپان دوید

بر نشان پای آن سرگشته راند

گرد از پره ی بیابان برفشاند

گام پای مردم شوریده خود

هم زگام دیگران پیدا بود

یک قدم چون رخ ز بالا تا شکیب

یک قدم چون پیل رفته بر اریب

گاه چون موجی برافرازان علم

گاه چون ماهی روانه بر شکم

گاه بر خاکی نوشته حال خود

همچو رمالی که رملی برزند

گاه حیران ایستاده گه دوان

گاه غلطان همچو گوی از صور جان

عاقبت دریافت او را و بدید

گفت مژده ده که دستوری رسید

هیچ آدابی و ترتیبی مجو

هر چه می خواهد دل تنگت بگو

کفر تو دین است و دینت نور جان

ایمنی وز تو جهانی در امان

ای معاف یفعل الله ما یشا

بی محابا رو زبان را برگشا

گفت ای موسی از آن بگذشته ام

صد هزاران ساله زان سو رفته ام

تازیانه برزدی اسبم بگشت

گنبدی کرد و ز گردون برگشت

محرم ناسوت ما لاهوت باد

آفرین بر دست و بر بازوت باد

[]

حال من اکنون برون از گفتن است

آن چه می گویم نه احوال من است

نقش می بینی که در آیینه ای است

نقش توست آن نقش آن آیینه نیست ...

مبتکر "غزل ـ مثنوی" کیست ؟

تقریبا همه منتقدان و شاعران معاصر می پندارند که «غزل ـ مثنوی» یک نوع ادبی است که در دوره مدرن پدید آمده است. من نمی دانم دردوره اخیر چه کسی نخستین «غزل ـ مثنوی» را سروده اما در ذهنیت شاعران و منتقدان معاصر، عمر این نوع ادبی از حدود دهه پنجاه عقب تر نمی رود. این نوع ادبی، در واقع ترکیبی است از غزل و مثنوی. بدین ترتیب که شاعر در میانه مثنوی، غزلی می سراید و یکی از بهترین هایی که من خوانده ام «غزل ـ مثنوی» پرواز است اثر شاعر جوان اما توانای خراسانی آقای حسن دلبری.

اکنون می خواهم مبتکر این نوع ادبی را نه در روزگار معاصر که در قرن پنجم معرفی کنم و او کسی نیست جز عیوقی. این عیوقی که درباره روزگار حیاتش تا شعاع حدودا شصت سال اختلاف نظرهایی وجود دارد، منظومه ای سروده با نام ورقه و گلشاه که نخستین «غزل ـ مثنوی» به زبان فارسی در همین منظومه است. بنابراین، تا آنجا که به نظام قافیه مربوط می گردد، عیوقی ـ شاعر قرن پنجم ـ مبتکر نوع ادبی «غزل ـ مثنوی» است:

. . .همی گفت ای لعبت دلستان کجا جویمت من به گرد جهان

کجا رفتی ای دل گسل یار من مگر سیر گشتی ز دیدار من

نجستم بتا هرگز آزار تو چرا جستی ای دوست آزار من

چگونه ست بی من بتا کار تو که با جان رسید از عنا کار من

ز من زارتر گردی اندر فراق اگر بشنوی ناله زار من

بر توست زنهار جان و دلم نگه دار زنهار زنهار من

چو از شعر فارق شد آمد به پای بغرید چون رعد نالان ز جای. . .

خاطر نشان می کنم که در خلال ورقه و گلشاه چند بار این پدیده ادبی تکرار شده است.

نقل از سید مهدی زرقانی

روزی که گناهی نکنم عید شود !

ای کاش دلم به رنگ امید شود

تا سینه ی من خانه ی خورشید شود

هرچند میان برف و بوران باشد

روزی که گناهی نکنم عید شود !

اردوی درون استانی جاده های اشراق

مقصد جهرم

قرار بود صبح جمعه از دو ایستگاه سوار مینی بوس شویم . ایستگاه اول درب منزل خود ما، ساعت شش و ایستگاه دوم : درب اول پایگاه هوایی شیراز ساعت شش و نیم .

rahyad2

(رامین خسروی و علیرضا صائب)

و این اولین اشتباه بود . وقتی ساعت پنج و نیم !امین احراری زنگ زد و گفت که ما پشت دریم ، خنده ام گرفت . راستش من که نرفتم دم در، چون هنوزنماز نخوانده بودم و می خواستم وسایلم را آماده کنم ، اما دلم به حال همسایه ها سوخت . از تعداد بیست و دو نفری که مسافر جاده های اشراق دو بودند ، هفده هجده نفر دم در خانه ما سوار می شدند و در نظر بگیرید که این همه شاعر صبح زود همه بلند بلند سر به سر هم بگذارند ...البته به ما چه که همسایه خواب بودند ؟نه ؟!

بقیه هم در ایستگاه دیگر به ما ملحق شدند و راه افتادیم .

صبحانه را در کنارمرقد امام زاده ای خوردیم .

بعد از صبحانه قرار گذشتیم که حدود بیست دقیقه ای شاعران بروند و برای خودشان بگردند . من هم راه افتادم و تنهایی رفتم . در راه با کیوان برآهنگ و نصیر رضایی نژاد همراه شدم . هر چه به طرف رودخانه می رفتیم ، بیشتر از مناظرزیبا اطراف لذت می بردیم .

rahyad7

به چند نفر زنگ زدم و گفتم که به بچه ها بگویند تا ساعت ده و چهل و پنج دقیقه وقت گشت و گذار تمدید شد و حالا دیگر ساعت ده و ده دقیقه بود . کنار رودخانه که رسیدم ، در شعبه ای از آن آنقدر زیبایی زلال آب و تلالو خورشید آن مجذوبمان کرد که نتوانستم تاب بیاورم . مگر چند بار می سود زندگی کرد . سرما ی قبل از عید را هم می شود بی خیال شد و دقایقی را تن به آب سپرد ...و این گونه بود که از یاد سهراب افتادیم و ابیاتی را با هم خواندیم...

بگذریم که وقتی به نزدیکی های محل قرار رسیدیم ،به فکر افتادم که راستی خیلی وقت است موبایلم زنگ نزده .. مجبور شدیم تمام راه را تا محل شنا برگردیم . صد مترمانده به محلی که لباس ها را کنده بودیم ، صدای شجریان را شنیدیم که در کنار رودخانه می خواند : در همه دیر مغان نیست چومن شیدایی خرقه جایی ...

وقتی برگشتیم من به رسمی که ما اشراقی ها داریم ، قول دادم که خودم را جریمه و همه را از جیب مبارک به بستنی میهمان کنم . ولی خودمانیم آن لحظات خوش ارزش این جریمه را داشت !

این هم لحظات باغ و دور هم بودن بچه ها ...

rahyad4

( از راست، امین احراری،نصیر رضایی نژاد،کیوان برآهنگ،احمد ارجمندی،محمد سیار، مسیحا ابوعلی،امیر میرزایی،هسر ارجمندی،راضیه شایسته نیا،مرضیه شایسته نیا،راضیه پیروز،زهره رییس السادات،علیرضا صائب)

/rahyad6

(از راست ؛ امین احرای – بی چاره استاد شجریان !- نصیرر رضایی نژاد، کیوان برآهنگ،محمد سیار؛علیرضا دهقانیان؛پشت به تصویرهم کیه ؟ - امیر میرزایی که البته گل پشت و رو داره اینجا!)

عصر که شد ، دوستان شاعر جهرمی هم به ما پیوستند و ما در ایوان ساختمانی ساده ای که در باغ ساخته بودند ، عصر شعر خودمان را شروع کردیم .

rahyad5

(نشسته از چپ:راضیه پیروز،زهره رییس السادات،فاطمه قائدی،زهرا رییس السادات،مرضیه شایسته نیا و ...)

بعد هم نشان دادیم که شیرازی هستیم و کاهو ترشی خوران را در کنار دوستان عزیز جهرمی راه انداختیم . جای شما باز هم سبز !

rahyad8

(از چپ به راست ...نه اصلا دیگه اسم نمی خواد .سخته نوشتنش... )

(در ضمن یک عده هم نمی دانم چرا توی عکس ها نیستند مثل محمد امین حسینی و تمنای رحمانیان و خود حمید رحمانیان و ...خودم )

... و تشکر از یکایک عزیزان که هر کس مسئولیتی را به عهده گرفت و تشکر ویژه از حمید رحمانیان که باغی زیبا را برای گردهمایی شاعران این دو شهر مهیا کرد.

کوچ

درود ! نمی دانم درست است یا نه که وبلاگی را که از همان اوایل افتتاح پرشین بلاگ ساخته بودم ، رها کنم و به یک جامعه ی اینترنتی دیگر کوچ کنم ؟

پس آن همه پیوند دوستان چه می شود ؟ این جا امکان افزودن این تعداد لینک را دارد ؟ پیوندهای رهیاد در وبلاگ های دیگر چه می شود ؟

راستش با این تغییر و تحولاتی که درپرشین بلاگ رخ داده من یکی که خیلی مشکل داشته ام . خیلی از امکانات ضروری سایت کار نمی کند صفحه ها دیر باز می شوند و ...چه باید کرد ؟ مجبورم به کوچ . هرچه بادا باد !