رهیـاد

کارگاه رهیاد

rahyad — Wed, 08 Jul 2009 23:49:18 GMT

اول:کارگاه شعررهیاد

بعد از گذشت 4 سال از تشکیل انجمن رهیاد آخرین جلسه ی انجمن در تاریخ یک شنبه 1شهریور ماه 88 تشکیل شد .به منظور کارکرد بهتر و پویایی بیشتر دور جدید جلسات رهیاد به صورت کارگاه های تخصصی شعر ادامه خواهد یافت.

شاعران استان برای ثبت نام و دریافت کارت عضویت می توانند شنبه ۴ مهرماه از ساعت ۶ تا ۸ شب به محل انجمن مراجعه یا در طول شهریورماه با شماره تلفن ۰۹۱۷۳۰۴۷۰۶۳ تماس حاصل فرمایند.

دوم: شعر

حالا نشسته ام به پرم فکر می کنم

دارم به لحظه ی سفرم فکر می کنم

دارم به راه دور و درازی که پیش روست

دارم به بُـعد بغض غریبی که در گلوست

دارم به این که حس سفر زاده با من است

دارم به این که : آخر این راه رفتن است

دارم به دل گرفتن از این آب و خاک ها

دارم به باد ها و به پاییز و تاک ها

دارم به برگ ها ی رها فکر می کنم

دارم

به من

به تو

به شما

فکر می کنم

سوم: چاپ کتاب آکواریوم

مجموعه ی شعر شاعر خوب هم استانی مان مجید کوهکن توسط نشر ثالث به چاپ رسید. به مجید عزیز تبریک می گویم.دوستانی که مایل به تهیه این کتاب هستند می توانند از این هفته آن را در بخش کتاب انجمن رهیاد تهیه کنند.

به امید خدا انجمن رهیاد در فرصتی مناسب جلسه ی نقد کتاب مجید کوهکن را با حضور شاعران مطرح استانی و کشوری برگزار خواهد کرد.

چهارم : بررسی غزل امروز شیراز

چندی پیش به یکی از شاعران و دوستان قدیمی سر زدم . شاعری که حدود بیست سال است که می شناسمش و می شناسدم.

"نادر فخر آور" مشغول پی گیری پایان نامه اش بود. "بررسی غزل امروز شیراز" آن هم با استاد راهنمای سختگیر و دانشمندی همچون دکتر کاووس حسن لی ، کاری بس دشوار است. از قرار معلوم بیش تر از یک سال است که همه ی زندگی خود را وقف این کار کرده و قید کار و تدریس را هم زده است تا بتواند پایان نامه ای درخور را ارایه دهد. تورق و بررسی تیتروار کارهای انجام شده حدود دو تا سه ساعت وقت ما را گرفت و تازه فهمیدم که او چه کار راه سختی را شروع کرده و در پیش خواهد داشت . برای او آرزوی موفقیت می کنم .

پنجم: سیاست

کورت ونه گات در کتاب سلاخ خانه ی شماره پنج می نویسد : پدرم می گوید: " در داستان های تو آدم بدی وجود ندارند و همه خوب اند .می گویم : بله ، من این را در دانشگاه یاد گرفتم .

این را نقل کردم که بگویم : گاهی با خودم فکر می کنم که بیشتر دانشجویان ما که باید با پدیده های اطراف برخورد منطقی داشته باشند چه قدر شبیه فوتبالیست های ما هستند.

به نظر من اگر قرار بود همه ی آدم ها یک نظر و یک عقیده داشته باشند آدمی وجود نداشت. حسرت می خورم که چرا بیشتر مردم ما از بلوغ فکری و سیاسی به دورند ! خیلی ساده اسیر امواج می شوند و مثل پر کاهی بالا و پایین می روند . کاری به این ندارم که چه کسی در انتخابات محق بود و چه کسی محق تر، حرف من این است که من و برادرم هم ممکن است در این زمینه بحث کرده باشیم و هر کدام برای خود دلیل داشته باشیم و رای ما با هم کاملا متفاوت باشد، اما این اختلاف ـ که امری طبیعی است ـ به سایر شئون زندگی و روابط ما لطمه نمی زند. حالا چرا در جامعه فکر می کنیم که اگر کسی همراه ما نیست پس دشمن ماست؟! و بدتر این که ، کارهایی از ما سر می زند که ....بگذریم ؛ نه من حوصله ادامه بحث را دارم و نه شاید شما.

ششم: فصل نامه ی کولاژ

زمستان پیش با بچه های رهیاد دور هم جمع شدیم و تصمیم گرفتیم که فصل نامه ای منتشر کنیم و تقسیم وظایف هم کردیم. تنها کسی که کاملا به قول خود عمل کرد رامین خسروی بود که مسوول بخش شعر منظوم شده بود . بقیه کمابیش یادشان رفته بود که قولی هم داده اند . من هم که دیدم وقتی در همین گام های اول راه ، همراهانم دهن دره می کنند و حال ندارند ، از طرفی چاپ و گرفتن مجوز نشریه هم کار حضرت فیل است ، با خودم گفتم : دیگه نه! هر چی بی خودی برای ادبیات زحمت کشیدی بسه!

بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم یارب مباد کس را مخدوم بی عنایت

تا این که چند روز پیش در رهیاد ؛ شماره اول فصل نامه ای را دیدم به نام کولاژ . آن چه در نظر اول جلوه می کرد طراحی و صفحه بندی چشم نوازی بود که هم متفاوت بود هم به جا

مجله هایی را دیده ام که با وجود متون خوب و قابل تامل به اسم متفاوت بودن و .... طراح ، هر پشتک وارویی که خواسته زده و بیشتر هم با کله به زمین خورده .بنابراین طراحی خوب و هدفمند کولاژ را که نتیجه هنر و زحمت دوست خوبم محمد سیار است ، به او تبریک می گویم !

مطالب آن اما ـ بی تعارف ـ ناهمگونی داشت ؛ نه از نظر معنا و مفهوم ـ که اتفاقا ناهمگونی اش لازم است ـ بلکه از نظر قدرت و ضعف متون و

نکته ی دیگر این که : این را به حودشان می گویم.

...یک مصاحبه و مقاله و چند شعر بسیار خوب در کولاژ هم خواندم . در کل انجام دادن این کار، هرچند با نقص بهتر، از انجام ندادش است . کسی که کاری نمی کند اشتباهی هم نمی کند و اشتباه سهم افرادی است که می خواهند یاد بگیرند . بنابراین به همه ی گروه کولاژـ کـه از دوستان خوبم هستند ـ تبریک می گویم.

هفتم

هفت شهر عشق را عطار گشت ...

هشتم: جام فوتبال شاعران شیراز

خبر این مسابقات را باید خیلی پیش از این می نوشتم اما وقت نشد .

این هم چند تا از عکس های آن روز:

مهم نبود و نیست که کی اول و کی دوم شد . مهم این بود که می خواستیم کنار هم باشیم . این بهانه ی خوبی بود . امیدوارم ادامه داشته باشد و هر دفعه بهتر و با تیم های بیشتر.

... و آسمان

rahyad — Mon, 09 Mar 2009 16:19:18 GMT

فرض می کنی ندیده ای هرآنچه دیده ای از این جهان

فکر می کنی نگفته ای هر آنچه گفته ای به دیگران

رفته ای نرفته ای؛ نمانده ای و مانده ای ؛مرددی

اعتماد هم نمی کنی به حرف های پوچ این و آن

در شب پیاده رو به شانه های خویش تکیه می کنی

محو می شوی میان سایه سایه سایه های سردجان

راه می روی نمی روی ...تو در عبور ایستاده ای

خیره می شوی به راه ؛ این روایت مدید عابران

شاید این جا

لازم باشد

چند سطر

خودسانسوری شود

تا صبح نیامده

!مسافر بدگمان

!شخصیت دوم شخص مفرد مفرط

به خویشتن خویش مردمان می اندیشی

به خیرگی

به متنی که صفحه ای از آنی

خسته ترسوار فکر می شوی؛ پرنده اسب می شوی

تاخت می کنی میان کلمه کلمه کلمه های داستان

بال می کشی نمی کشی دوباره می پری نمی پری

خسته می شوی نمی شوی... و فکر می کنی به دورها

جاده ای که آخرش جدا شده است از زمین

در آسمان

انتظار می کشد

بهمن 87

در بدرود درودی است

rahyad — Wed, 14 Jan 2009 21:31:18 GMT

رادیو رهیاد را بشنوید

مهمان این برنامه

عبدالحمید رحمانیان

از رادیو رادیو رهیاد بشنوید

و یا از اینجا دانلود کنید

مهیاد

مهیاد خانوم من در پنجاه و هفتمین روز زندگی

سپید

از لحظه های رود

عبور می کنی

گرمای دست تو

در مشتم

پل ها می دانند

در بدرود درودی است

۸۷/۹/۲۹

محسن رضوی

دی ماهی که علیرضا نسیمی را سرد برگزید

rahyad — Tue, 30 Dec 2008 02:09:18 GMT

ما رایتُ الا جمیلا

به خدا خواست خدا کشته ببیند ما را

گل سرخیم و دلش خواست بچیند ما را

ما رضاییم به تقدیر الهی اما

آن چه دیدیم همه، لطف خدا بود به ما

آن چه دیدیم همه نور جمال ازلی است

کربلا عاشق دیدار حسین بن علی است

کربلا گر چه بلا خاک شفیع الناس است

متبرک شده با خون دل عباس است

متبرک شده با غیرت هفتاد دو مرد

همه با عشق ولایت همگی تشنه ی درد

روزگاری است که مردان جهان می شنوند

که زنان حرم خون خدا شیر زنند

کودکانی که بزرگ اند و سترگ افتادند

مثل شیر اند که در گله ی گرگ افتادند

کربلا شور حماسه است پر از زیبایی است

پر احساس پر از عشق پر از شیدایی است

به خدا خواست خدا کشته ببیند ما را

گل سرخیم و دلش خواست بچیند ما را

غنچه های حرم عشق که پر پر شده اند

گل نورند و در این دشت منور شده اند

تا نیابد خللی دین خدا خون از ما

تا نخشکد گل آیین خدا خون از ما

های و هیهات که ما اهل ذلالت باشیم

حق در این است که فرزند شجاعت باشیم

هیچ گاه از عطش آب ننالید حرم

تشنگی شربت عشقی است که نوشید حرم

تشنگی باعث فخر است خدا می داند

تشنگی می کندت مست خدا می داند

جرعه ی معرفتی ؛ تشنه ی آنیم همه

قدر جامی که بلا داد بدانیم همه

در بلا هم همه جا نور خدا را دیدیم

"آن چه او ریخت به پیمانه ی ما نوشیدیم "

محسن رضوی

تاسوعا

هفدهم دی ماه هشتاد و هفت

یاد روز علیرضا نسیمی

چند روز پیش در یک سه شنبه ی سرد عده ی بسیاری از ادیبان خطه ی پهناور فارس گرد هم آمدند تا یاد علیرضا نسیمی را زنده زنگه دارند . شاعری که گرمای شعرش آن چنان بود که سنگ را آب می کرد برف را ...و

حمید رحمانیان که وجودش غنیمتی است برای مهربانی ها؛ همت کرد با کاری ستودنی.و

این هم تصویری از شعر خوانی خانم ها مریم هاشم پور و فاطمه ی قائدی

وقتی جهان شک می شود

و...وقتی که مردان عرب همچون درختان می شوند
تنها تماشا می کنند تنها پریشان می شوند

در یاری مظلوم ها وقتی جهان شک می شود
هر کودکی رزمنده ای؛ هر سنگ موشک می شود...و

به مناسبت بزرگداشت شاعر پیشرو معاصر علیرضا نسیمی

یک سال بعد از دهم دی ماه برفی 87

به نام خدا

همیشه کسانی هستند که راه های نرفته و ناشناخته را دوست تر دارند و هم این ها هستتند که دانش و بشر را به سرزمین های بکر رهنمون می سازند.

علیرضا نسیمی ،دوست تنهایی ما که تنها بود و تنها رفت ، از همین گروه کاوشگران پیشرو است.

در ابتدای نگارش این سطور قصد بر این بود که از دو منظر به آثار او نگریسته شود.

یک:نحوه ی اندیشه و در ادامه زیرساخت های فکری او

دو: بازنگری اشعار و واکاوی نمود نظریات و تکنیک هایی که در نحوه ی سرایش کتاب ارایه کرده است ؛ اما به علت کمبود وقت ( هم در روند نوشتار کامل و هم به منظور ارایه در فرصتی بیست دقیقه ای ) از مورد دوم صرف نظر شده و تنها به مسایل کلی تر پرداخته می شود . باقی باشد تا مجالی دیگر !

***

تفکری همسو با دیدگاه افسانه ی سیزیف و نمود گره های ادیپی

حتی اگر ادیبی ، تنها با آثار مکتوب علیرضا نسیمی آشنایی داشته باشد، می تواند ردپاهایی از طرز تفکری عمیق را در شخصیت شاعر بیابد .این مجال بالطبع برای دوستان دور و نزدیکی که همنشینی و صحبت او را در مسیر عمر به یاد سپرده اند، بیشتر است . دقت در آثار وی می تواند دیدگاه هایی همچون رنج بیهوده ی انسان همسو با افسانه ی سیزیف و نگاهی نسبتا ادیپی به روند جاده ی زندگی و اجبار زمانه را نمایان سازد .

غزل دیداری ص 33 کتاب را بینید . برای نمونه بیتی از آن ذکر می شود:

شهر ، شهر لاشه های بوی گند بوی گند

التماس زندگی به برج زهرمار ها

رنج بیهوده ای که سیزیف در ازای زنده ماندن می کشد ؛ بالابردن صخره از کوه و در غلتیدن به دره های فرودین ، نماد این بیهودگی است . رنجی که در تاویل ها به شکل ناامیدی و احساس پوچی ناشی از درک واقع گرایانه گزاره ها (الِمان ها)ی منبعث از دیدگاه سیزیفی به جامعه و بشر تسری می یابد.

وقتی می گوییم ناامیدی ، منظور آن ناامیدی منفعل نیست که در اثر بی قیدی و آسان خواهی بروز می کند بلکه در اثر آرمان خواهی بلندپروازانه و شدت آگاهی و نهایتا درک عدم دستیابی به آن قلل مهجوربه دلایل مختلف ، در ذهن اندیشمند زیرک نقش می بندد.

لحظه لحظه اوج یک پرنده را نگاه کن

تا بفهمی آن چه می کشم در این مزار چیست

ص 44

من بزرگ شد شبیه من ولی نشد کسی شود

تا کسی شدن قرار شد بساط خنده مال بعد

ص 39

یا اینجا :

سنگ ها ! کلاغ ها ! تیرهای برق ! ما نمی رسیم

بس که جاده می کشد برای ما مدام یک مداد زرد

ص 21

در این مقوله همیشه بیتی از حافظ در فکرم چرخ می زند:

آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست

عالمی دیگر بباید ساخت وز نوآدمی!

یا زیرساخت فکری که در پی رنگ شعر" ادیپ در پازل دهکده ی جهانی "کارکرد دارد.

ص50

البته نزدیکان به او می دانند که المان های ادیپی در زندگی روزمره ای که او در اطراف خود می دید کمابیش در ذهنیت او تاثیراتی عمیق به جای گذاشت.

لبخندهای استهزاء آمیز در متن زندگی

اما آن چه را نباید فراموش کرد لبخندهای تلخ و استهزاء آمیزی است که در بسیاری از قسمت های شعر و زندگی شعری او به خود ، من و شما و جامعه و ...تحویل داده شد.لبخندهایی که قسمتی از طرز تفکر اوست و گهگاه به عنوان فنی آگاهانه در اشعار آزاد و حتی در طرزی که او" آنتی غزل" نامیدش نقشی مبرم دارد .

لی

لِی...

...لِی

که خواهان لیلی پسرکی شلخته بود در حرف

که سل وحشی چه کارش با شهر

هر بار موسیقی متن کوهستان

که (شده از دیدن خودت وحشت کنی ؟)

ص 15

...تا به همه می گویم "شما"به خودم می گویم :بمیر!"

ـ روشنی ست آب تعبیر همایونی داشته باید ...

که در ادامه ریزشی از کلمات را بر جسد می ریزد و ادامه می دهد:

بعد از تمام این نوشته ها شد

من

سردم است(جدا از هم )

ص 24

و یا : عنوان کتاب ؛ که در نهایت زیرکی همه را به باد استهزاء می گیرد، ازعجز در نگریستن و فهمیدن سمت و سوی متن حکایت دارد و خود لبخندی است به همه!

و یا متن ص 40 :

وقتی قرار است همه چیز همان طور اتفاق بیافتد

هزار و یکمین بار

گور پدر هر چه ساعت دقیق

(یادمان باشد که او و اساسا شاعران نوگرایی از این دست ، که البته امروه بسیار کم اند ، بیشتر اوقات کارکردهای متفاوت و چندگانه ای از متن می گیرند همانطور که در این قسمت دید جبرگرایانه و همچنین نفرت از تکرار مالوف هم دیده می شود.)

و یا :

مرا ببخشید که زمین گرد است و کو به کوه نمی رسد

تقصیر من است سر آدمی چاه نفت ندارد

و کانی گرانقیمتی هم توی تنش نیست

از بقیه ی قسمت هاش هم که هیچ

ـ یا اصلاً تقصیر همه ی عکس های کره ی زمین است که گُر نمی گیرند تا لبخند شما گرم شود

ـ ببخشیدم که حماقت جایزه ی نوبل ندارد

من باز همان انشای قدیمی ام :

بهتر است یا بهتر ؟! x

ص 19

و همچنین :

(تعبیر دیگرش بی شک باید درختی باشد در باقی بقای عمر شما

که از بوق سگ اصحاب کهف گرفته که با تیک پلک چپ فرشته ای از آخر نگاه بالا بپرم و مست چشم بدرانم و به ابر فرمان دهم

به باد فرمان دهم

ـ به خودم که جای خود دارد

ـ تعبیر اولش یادم نیست )

ص12

یا :

ماه پایین می پرد از شب

خودش را به" چشم !" می زند زن

( عالی ست ، به مردنتان بیشتر آرام بخش بزنید ! )

ص 27

حسرتی همیشگی

مورد دیگری که در بیشتر آثار علیرضا نسیمی چشم باز می کند حسرتی همیشگی است از گذشته و حال و آینده . که ریشه در عوامل مختلف درونی و بیرونی دارد .

از گذشته :

در هوا کتاب ها هوای روزهای بی هوا

خنده خنده قطع / یک فضای باز چند سال بعد

من بزرگ شد ...

ص 39

یا :

روزهای پر از شوقمان کو ، هیچ کس نیست یادش بیاید

در کجای سفر یادمان رفت خنده ی اول ابتدایی

ص 46

... چشم بر هم زدیم و گذشتند سادگی ها و خوش باوری ها

حرف های به ظاهر مقدس دوستی ، دل سپردن ... جدایی

ص 47

از حال :

پیاده ها از وسط و کسی که نمی باید

( اینجا خاکستری )

یا بد می یابد یادم باد آدم باد و ...

ص 29

از آینده :

قصه باشی اگر یا نباشی ای سفرزاد همزاد شادی

باز هم تا غم زندگی هست منتظر می شوم تا بیایی

ص 47

یا :

شاید چیزی

هزاره ها بعد / بعد هم همین

پرنده ها واژه شوند و روی دست های نتراشیده اش

بپرند پلک چشم های رسیده

همیشه همین جا

در سفری که ریشه در به تو نزدیک ترم دارد

هزاره ها بعد .

نه !

ص 10

مواجهه با عدم تقارن و تفکر

یکی دیگر از مؤلفه های زیرساختی شعر او مواجهه با عدم تقارن و تفکر مدام در این خصوصیت بارز جهان مدرن است که در شعرهای سپید او به انحاء مختلف و در غزل هایش نیز با ترفندهای چندگانه نمود می یابد که بیان آنها مقدمه و مؤخره هایی می خواهد که در این مجال نمی گنجد .

اصرار بر مباحث هرمونتیک

خصوصیت تاویل پذیری و توجه مستمر به این موضوع در شیوه تفکر و سرایش علیرضا نسیمی جایگاهی ویژه دارد .چند لایه بودن اشعار و توجه به لایه های زیرین تا جایی ادامه پیدا می کند که علاوه بر واژه هایی که دوباره جان گرفته اند، مباحث آرکیتایپی را هم در بر میگیرد و تو با دیدگاهی که از او سراغ داری حتی از کنار اعدادی که در متنش ایفای نقش می کنند به سهولت نمی توانی بگذری.

وامدار ادبیات گذشته به تحسین و تمسخر

به طور گذرا باید اعتراف کرد که الفت با ادبیات گذشته و خوانش مکرر آثار موفق سبک های پشت سر در شیوه ی بیان محکم و استوار او تاثیز بسزایی دارد . این تاثیرات هم از منظر استفاده از ابزار و گزاره های موفق گذشته قابل بررسی است و هم از منظر شناخت و رد شدن از آن ها و نیز گهگاه در راه شکست آن ها به شیوه ی "قاعده کاهی" که که برای اطلاع بیشتر می توانید به مقاله ی ارایه شده در قسمت پایانی کتاب وی مراجعه کنید اما در تک تک کلمات شعرهای او هم می توان به عینه مصداق بارزی از این رویکرد را دید.

مرزها برای رد شدن کشیده می شوند

سنگ چیست ؟ میله چیست ؟سیم خاردار چیست؟

ص 44

نوآوری و مبحث تفاوت در اشعار او

همانطور که در متن : "با برادران ناتنی شعر آزاد" می خوانیم او در شیوه ای که برگزیده ؛ بر خلاف مقلدان نابلدش ، متفاوت است . این تفاوت حتی در استفاده از تکنیک ها و گزارهای استفاده شده در اشعار خود او مشهود است . به شکلی که هر شعر به مقتضای مضمون و همچنین شبکه های مرئی و نامرئی زمان و مکان و ... از ویژگی هایی متفاوت به طور آگاهانه بهره می گیرد .هر چند سیر تحول در اشعار او در گذر زمان دیده می شود؛ اما آن چه مبرهن است گذر نرم و ملایمی است که حاکی از تفکری شخصی و مولد دانش است و نه تقلیدهای طوطی وار!

در پایان باید بگوییم که او ذاتا متفاوت بود و بر خلاف جریان آب ، هیچ گاه نخواست تفاوت های ظاهری را از کسی وام بگیرد. دریغ که با او این گونه رفتار نشد و طوطی هایی به عادت مألوف، از قِبَل همنشینی با او، خود را در نوآوری هایش شریک دانستند و سخن او را از زبان خود جار زدند وخواهند زد...

دهم دی ماه هشتاد و هفت

دومین برنامه ی رادیو رهیاد

البته خیلی از دوستان انجمن این برنامه را روی گوشی همراهشان دارند و برای هم بلوتوث می کنند

ادب دوستان دیگر می توانند از طریق رادیو رهیاد آن را بشنوند . اگر سرعت اینترنت شما پایین است می توانید آن را از همان طریق یا از اینجا دانلود کنید و به طرق مختلف گوش دهید .مهمان این برنامه محمد رضا نیرو است

آذر ماه من ماه مهیاد

rahyad — Sun, 23 Nov 2008 20:30:18 GMT

دومین برنامه ی رادیو رهیاد

البته خیلی از دوستان انجمن این برنامه را روی گوشی همراهشان دارند و برای هم بلوتوث می کنند

مهیاد رضوی

پاییز این روز ها برای من و همسرم رنگی دیگر از آذر دارد .دخترم مهِیاد آمده و فرشته ی کوچکی شده که پیغام دوست را به ما می رساند

او حالا دو روزش است و این عکس روز اول زندگی اوست

ببخشید من را اگر کمی در پاسخ به پیام های پست قبل کوتاهی کردم

افسوس که ساکن زمینم

rahyad — Thu, 21 Aug 2008 13:58:18 GMT

کارگاه شعر رهیاد

از این ماه کارگاه شعر قالب های کلاسیک را شروع خواهم کرد .

عزیزان علاقه مند می توانند این هفته در انجمن رهیاد ثبت نام کنند .از بین آن ها ۵ نفر از واجدین شرایط انتخاب خواهد شد . کارگاه در چهار ترم شش ماهه ادامه خواهد داشت.شرایط کلاس ها در انجمن اعلام می شود.

اگر کسی دستگیری ام کند هم اوست

امشب که این غزل را از حدود پانزده رمضان قبل بیرون می کشم و این جا می نویسم شب شهادت مولایمان علی (ع) است .می دانم که اگر کسی دستگیری ام کند هم اوست.

با روزهای غربت امیرالمومنین علی (ع) بعد از پیامبر(ص)

دخیل بسته ای دل! به باوری که زخمی ست

به این امام و شمشیر به این سری که زخمی ست

ولی خدا گواه است کسی دراین حوالی

نظر نمی کند بر برادری که زخمی ست

چه جای این تغافل ؟!چه جای رنگ و نیرنگ؟!

که آب خویش داده است به دیگری که زخمی ست؟!

خدای من چه دردی ! در این قبیله رسم است

که بر شتر ببندند اباذری که زخمی است!

حکایت غریبی است! به چاه گفت و گو کرد

میان این همه مرد!!! دلاوری که زخمی ست!

درون سینه این دل چه بی قرار و تنهاست...

چگونه پر بگیرد کبوتری که زخمی ست؟!

انجمن شعر حوزه ی هنری شیراز با مدیریت جدید

چند هفته ای است که عبدالحمید رحمانیان شاعر نام آشنا و توانای فارس مسئولیت انجمن حوزه ی هنری را بر عهده گرفته است . پیش از آن هم خواهر خوبم خانم فاطمه فاضلی عزیز عهده دار این امر بودند که جای تقدیر و تشکر دارد .

بی شک حمید رحمانیان که در صداقتش شک نیست می تواند منشا ثمرات خوبی برای شعر فارس باشد . این این انجمن روزهای سه شنبه برگزار می شود .

من در این روز از ساعت 7 صبح تا 8 شب به طور یکسره درگیر کلاس هایم هستم و متاسفانه از سعادت شرکت در آن محروم و معذورم.البته از اعضای انجمن رهیاد می خواهم که حتما شرکت در جلسات انجمن حوزه و پربارتر ساختن آن را هم مد نظر داشته باشند .

تب تند

در دوره ای که غالبا می بینی بدون شناختن هنجارها؛ دم از شکستنشان می زنند ،وقتی که می بینی هنرمندان بی دینی را مفتخرانه با آواز های مختلف جار می زنند ؛ وقتی که می بینی ضد ارزش ها ارزش می شود در دوره ای که شعر به شدت زمینی شده و از شور معرفت خبری نیست و به اصطلاح از این طرف بام افتاده ایم ؛ من دلم برای خیلی ها تنگ می شود برای خیلی وقت ها!

مسئله این است که ...اصلا می خواستم این حرف را در انجمن رهیاد بزنم .زمان نبود. اما حالا دستم به نوشتن است و دلم.

بهار امسال از چهارراه مشیر شیراز دسته ای پـــته(نشا) خریدم .فلفل های سبز را در باغجه ی حیاط به دست جادوگر زمین سپردم.از این میان یکی را در گلدانی کاشتم و در ایوان گذاشتم. خیلی زودتر از نشاهای حیاط رشد کرد و بالید و حدود سه هفته بعد به گل نشست و تعجب همه را برانگیخت. گل ها به فلفل تبدیل شدند . چهار فلفل بسیار زیبا که زینت بخش خانه ی ما شده بود .شبها به داخل خانه می آوردیمش و هر کس می آمد دقایقی مجذوبش می شد . نشاهای حیاط اما کم کم ریشه می دوانیدند و رشد می کردند و بزرگ و بزرگ تر می شدند . اما خبری از گل دادن نبود. آنقدر رشد کردند تا تقریبا هم اندازه ی قدمان شدند . عده ای می گفتند که آن ها را بکنم و دور بیاندازم ، چون ثمری نخواهند داد ؛ اما این اتفاق نیافتاد .وقتی که به نهایت رشد خود رسیدند آنقدر گل دادند که از شماره بیرون بود.

امروز گلدان خانه ی ما؛ خالی از آن بوته ی فلفل است ، چون در فضای محدودی ریشه دوانید در فضای محدودی گل کرد و خیلی زود ثمر داد ؛ اما خیلی زود هم زرد و خشک شد .بوته های فلفل حیاط اما هنوز پربارند و با چیدن هر روزه باز هم آنقدر ثمر و زیبایی دارند که من را به این مقایسه بنویسند.در مدت آشنایی با شاعران مختلف این ماجرا را بسیار دیده ام . کسانی که ریشه هاشان محدود بوده و زود به بار نشسته اند اما حالا اثری ازآثارشان نیست.

گفتنی را همین بس ؛ اگر گوش شنوا باشد که العاقل فی الاشاره !

...و چراغمان روشن است

رهیاد یکشنبه ۸۷.۶.۱۷

برای دیدن تصاویر بیشتر به وبلاگ انجمن مراجعه کنید.

قدرت زبان فارسی

در جایی خواندم که دکتر محمود حسابی که خود از کسانی بود که به جایگزینی واژه های بیگانه دل بستگی داشت به این نتیجه رسیده است :

زبان پارسی زبانی پیوندی است که با آمیختن ریشه ها با پیشوندها و پسوندها می توان

۲۲۶۲۷۵۰۰۰=۹۰۰۰۰۰+۳۷۵۰۰۰+۲۲۵۰۰۰۰۰۰

دویست بیست و شش میلیون و دویست و هفتاد و پمج هزار واژه ساخت اما در عربی که یک زبان برگیری (اشتقاقی) است تنها می توان

۱۷۵۰۰۰۰

یک میلیوون و هفتصد و پنجاه هزار واژه ساخت . خودتان قضاوت کنید که در ورود بی رویه کلمات بیگانه مشکل از ماست یا زبان ما ؟

جلال به روشنفكران به نفع مردم و خودشان می‌تاخت

هجدهم شهریورماه، سی و نهمین سال‌روز درگذشت جلال آل احمد است. سیمین دانشور - همسر جلال - او را خیلی شبیه نوشته‌هایش توصیف می‌كند و سبك‌ جلال را خود او می‌داند. وی معتقد است: جلال اگر به دین روی آورد، از روی دانش و بینش بود. این جرأت را داشت كه به روی استثماركنندگان و استعمارگران تف بیاندازد و به روشنفكران به نفع مردم و به نفع خودشان بتازد.
دانشور درباره‌ی درگذشت جلال آل احمد می‌گوید: «زیبا مرد، همان‌طور كه زیبا زندگی كرده بود و شتاب‌زده مرد عین فرو مردن یك چراغ و در میان مردم معمولی كه دوست‌شان است و سنگ‌شان را به سینه می‌زد و خودم كه كنارش بودم و مهین توكلی* كه برادر بزرگ‌تر می‌انگاشتش و حالا می‌فهم كه چرا در این همه سال كه با هم بودیم، آن همه شتاب داشت. می‌دانست كه فرصت كوتاه است؛ پس شتاب داشت كه بخواند و بیاموزد و لمس كند و تجربه كند و بسازد و ثبت كند و جام هر لحظه را پر و پیمان بنوشد و لحظات را با حواس باز خوش‌آمد بگوید و حول و حوش خود را با هوشیاری و كنجكاوی و تفكری كه هیچ‌گاه زنگار نگرفت؛ چرا كه با وسواس همواره گردگیری‌اش می‌كرد و آینه‌وار صیقلش می‌داد، ارزیابی كند.»
این بانوی پیشكسوت داستان‌نویس در كتاب «غروب جلال» می‌افزاید: «جلال در راه بود و با عشق می‌رفت. چرتكه نمی‌انداخت و اصالت داشت و اگر به دین روی آورد، از روی دانش و بینش بود؛ چرا كه ماركسیزم و سوسیالیزم و تا حدی اگزیستانسیالیزم را قبلا آزموده بود و بازگشت نسبی او به دین و امام زمان [عج] راهی بود به سوی آزادی از شر امپریالیزم و احراز هویت ملی، راهی به شرافت انسانیت و رحمت و عدالت و منطق و تقوا. جلال درد چنین دینی را داشت. از مشروطیت به بعد، ‌آزادی از دیدگاه استعمارگران برای ما، آزادی استخراج و صدور نفت و منابع دیگر به غرب بود. اما جلال درست برخلاف چنین آزادی‌ای گام برمی‌داشت.
برای او، آزادی‌ رهایی از شر ماركسیزم استالینی روس و امپریالیزم انگلیس و آمریكا بود و به همین علت كوشش داشت در آثارش بندهای مریی و نامریی را بگسلد و شاید همین موجب مرگش شد یا دست كم موجب دق‌كش شدنش. جلال این جرأت را داشت كه تف به روی استثماركنندگان و استعمارگران بیاندازد و به روشنفكران به نفع مردم و به نفع خودشان بتازد. اما جلال هرگز قدرت نمی‌خواست. نفوذ می‌خواست كه به حد كافی بر معاصرانش داشت، و پیش‌بینی می‌شد كه بر نسل‌های بعدی هم داشته باشد. خیلی‌ها را می‌شد با پول یا جاه و مقام و یا زن و یا مواد مخدر خرید و آدم‌های فروشی در زمان ما كم نبودند؛ اما جلال، این آخوندزاده‌ی پرغرور، مراحل روشنفكری را قدم به قدم پیموده بود و لمس كرده بود و بر شخصیت شجاع و محكم خود تكیه داشت و گول نمی‌خورد. هیچ‌گاه وانداد، تن درنداد،‌ با این حال، نابغه‌بازی هم درنمی‌آورد و من هم هیچ‌گاه نخواسته‌ام كه از او بتی بسازم... جلال قلم‌زنی بود متعهد و مردی باانضباط تا سر حد فدا كردن خودش.»
دانشور در بخش دیگری از كتاب با نام «شوهرم جلال» كه به سال ۱۳۴۰ مربوط می‌شود، آورده است: «زن یك نویسنده به طور عام شوهرش را به عنوان یك مرد می‌شناسد؛ نه به عنوان یك نویسنده. خوانندگان آثار این نویسنده هر چند از دور از این نظر، او را بهتر از زنش می‌شناسند، معمولا زن‌های هنرمندان كم‌كم نسبت به آثار هنری شوهران‌شان بی‌علاقه می‌شوند و بعد نسبت به این آثار كینه می‌ورزند؛ چرا كه شاهد آفرینش این آثار و دردسرهای مقدمات و نتایجش بوده‌اند. اما من كه زن جلال آل احمد هستم، او را از نوشته‌هایش جدا نمی‌كنم و نه تنها به عنوان یك مرد؛ بلكه او را به عنوان مردی كه نویسنده است، می‌شناسم. این‌گونه شناسایی بیش‌تر به این علت است كه جلال خیلی شبیه نوشته‌هایش است؛ یعنی سبك‌ جلال، خود اوست، با این تفاوت كه من با چرك‌نویس سر و كار دارم و دیگران با پاك‌نویسش.»
او اعتقاد دارد: «اگر جلال در نوشته‌هایش تلگرافی، حساس،‌ دقیق، تیزبین، خشمگین، افراطی، خشن، صریح، صمیمی، منزه‌طلب و حادثه‌آفرین است، اگر كوشش دارد خانه‌ی ظلم را ویران كند، اگر در نوشته‌هایش میان سیاست و ادب، ایمان و كفر، اعتقاد مطلق و بی‌اعتقادی در جدال است، در زندگی روزمره نیز همین‌طور است. مشكل جلال كه خودش مشكل بسیاری از بندگان خدا را مطرح كرده، در دوگانگی شدید میان زندگی روحی و جسمی است و شك نیست كه ریشه‌های عمیق خانوادگی هم دارد. شاید این دوگانگی، او را به حادثه‌جویی كشانده است. شاید هم روحا حادثه‌جو خلق شده است. هر طور كه باشد، زندگی جلال را می‌توان این‌طور خلاصه كرد: به ماجرا یا حادثه‌ای پناه بردن، از آن سرخوردن و رها كردنش، كه خود غالبا به حادثه‌ای انجامیده است، آن‌گاه به خلق حادثه‌ای تازه یا به استقبال ماجرایی نو شتافتن.
آخرین این ماجراها، سفر حج است كه اینك رفته است. این هم هست كه در قرن بیستم، قهرمان آثار ادبی دیگر نه مجنون است و نه رستم یا اسكندر؛ یعنی نه یك عاشق دل‌سوخته است و نه یك پهلوان و یا یك جنگ‌جو. و در ادبیات غرب خیلی پیش از ما ادیسه‌ها و دون ژوان‌ها شمشیرها را غلاف كردند. اینك قهرمان‌های آثار ادبی همه‌ی گروه مردم و مخصوصا مردم كوچه و بازار و روستا هستند و یا غالبا به جای آن‌ها، خود نویسنده است و به هر صورت، جهان‌بینی و دید نویسنده است كه اهمیت دارد. آیا در این صورت به یك نویسنده‌ی قرن بیستمی، نمی‌توان حق داد كه در پی حادثه‌آزمایی و اعمال قهرمانی باشد؛ مخصوصا كه امكان قهرمان شدن نداشته باشد؟ متأسفانه در زمان و مكان ما، امكان حادثه كردن برای كم‌تر كسی مانده است، این است كه جلال شرح ماجرا را به آثارش بسنده كرده است و میوه‌ی چنین درختی یا خود ماجرایی است و یا انبار كردن است. به هر جهت، جلال خوب می‌بیند، خوب هم نشان می‌دهد، سر نترسی هم دارد؛ اما با هر نفس حقی كه می‌زند، خودش را پیرتر می‌كند.»
كتاب «در خدمت و خیانت روشنفكران» آل احمد به مهین توكلی و همسرش میرزا ابوالقاسم توكلی تقدیم شده است.
جلال آل احمد كه روایت‌های متفاوتی از تاریخ تولدش ذكر شده، بنا به گفته‌ی همسرش - سیمین دانشور - دوم آذرماه سال ۱۳۰۲ متولد شده است، كه ۱۸ شهریورماه سال ۱۳۴۸ در اسالم گیلان از دنیا رفت.
از جمله آثار او به: اورازان، مدیر مدرسه، غرب‌زدگی، سنگی بر گوری، نفرین زمین، نون والقلم، در خدمت و خیانت روشنفکران، از رنجی كه می‌بریم، تات‌نشین‌های بلوك زهرا، چهل طوطی، خسی در میقات، دید و بازدید، زن زیادی، سرگذشت كندوها، سفر آمریكا، سفر به ولایت عزراییل، سفر روس، سه‌تار، مكالمات، یك چاه و دو چاله و نیما چشم جلال بود، می‌توان اشاره كرد.

ایسنا

آتش کفن هندوست!

امروز می خواهم غزلی مربوط به حدود سال های ۷۴ یا ۷۵ را بنویسم. غزلی که بارها بارها مورد سرقت کلی و جزیی واقع شد:

درحاشیه ای تاریک؛ ناگاه ِ نگاهی...

ـ اوست!

چشمی که دل انگیز است ...انگار گل شب بوست!

این زمزمه ی نزدیک این حس رها در بااااااااااد

این تکه غزل از کیست؟

ـ از تو... که دلت با اوست

:آتش بزنی در من ، خاکستر من با توست

شاید تو نمی دانی ...

آتش کفن هندوست!

درویش غم عشقم کشکول غزل با من

ذکرم همه نام تو ...تن تن تننا یا هوست!

آرام اگر بی تاب ...

سرچشمه اگر مرداب

دریاب مرا دریا!

دریاب مرا یا دوست!

محسن رضوی

عقاب

مردی تخم عقابی پیدا کرد و آن را در لانه ی مرغی گذاشت . عقاب با بقیه ی جوجه ها از تخم بیرون آمد و با آن ها بزرگ شد . در تمام زندگی اش ، او همان کارهایی را انجام داد که مرغ ها می کردند : برای پیدا کردن کرم ها و حشرات ، زمین را می کند و قدقد می کرد و گاهی هم با دست و پا زدن بسیار کمی در هوا پرواز می کرد . سال ها گذشت و عقاب پیر شد . روزی پرنده ی با عظمتی را بالای سرش بر فراز آسمان ابری دید . او با شکوه تمام ، با یک حرکت ناچیز بال های طلایی اش ، بر خلاف جریان شدید باد پرواز می کرد.

عقاب پیر ، بهت زده نگاهش کرد و پرسید : این کیست ؟

همسایه اش پاسخ داد : این عقاب است . سلطان پرندگان . او متعلق به آسمان است و ما زمینی هستیم .

عقاب مثل مرغ زندگی کرد و مثل مرغ مرد ، زیرا فکر می کرد مرغ است .

منبع : هفده داستان کوتاه کوتاه از نویسندگان ناشناس ، گزیده و ترجمه : سارا طهرانیان ، نشر خورشید

the art

Every happening, great and small, is a parable whereby God speaks to us, and the art of life is to get the message

یادآوری خاطرات کودکی

تمام بچه های ایرانی در کودکی شعر باز باران با ترانه را خوانده اند اما اگر دوست دارید اصل آن را بخوانید سری به وبلاگ وبلاگ کودک و نوجوان رهیاد بزنید.

یک شنبه های ما با رهیاد

از عزیزانی که در این مدت از طرق مختلف به حقیر اظهار لطف کردند ممنونم .همچنین از عبدالحمید رحمانیان و حمید روزیطلب ، غلامعلی خوشبخت و تک تک اعضای انجمن که با گرد هم آیی خود از انجمن رهیاد حمایت کردند سپاسگزارم .این همت و علاقه عزممان را به ادامه راه جزم کرد.امیدوارم بتوانیم با تغییراتی بهینه و همکاری بیشتر اعضا ، گام های موثرتری برداریم.

در ماه مبارک رمضان هم منتظر دیدار شما عزیزان شاعر در باغ شاعران هستیم. انجمن از ساعت شش عصر شروع خواهد شد و اعضا در کنار هم مراسم افطار را برگزار خواهند کرد .

یک شنبه های من رنگ شما را داشت

rahyad — Sun, 22 Jun 2008 00:31:18 GMT

بایِّ ذنبٍ قتِلت؟!...

یک شنبه های من رنگ شما را داشت...

به دلایل کاملا شخصی و روحی احساس می کنم که باید این کار را انجام بدهم.امروز آخرین یک شنبه ی تیر ماه هشتاد و هفت ؛ حضور و سخنان مدبرانه ی استاد عزیز ؛دکتر کاووس حسن لی را حسن ختام شایسته ای بر انجمن رهیاد دیدم . از کسانی که به آن ها و دیدار یک شنبه ها دل بسته بودم عذر می خواهم زیرا

گاهی تلنگری نرم ...من سخت بودم اما

انگار تخته سنگی در رود جابه جا شد

غزل تازه ام

چون گفتنی باشد،

و همه عالم، از ریش من، درآویزد،

که مگر نگویم ...،

اگر چه بعد از هزار سال باشد،

این سخن،

بدان کس برسد که من، خواسته باشم

شمس تبریزی

و بایزید خسته بود

توی ذهن خود نشسته بود

به دشت رفته بود بی مکان به بسط رفته بی ز مان

چنان که پا به برف... همچنان که پا به عشق ... همچنان

اعاظم از میان عابران شهر دیدنی تر اند

همه یکی کنار هم کنار من یکی یکی قدم زنان

من و پیاده رو شلوغ لحظه های گیجِ گیر و دار

ـ از این بقا چه قدر خوانده ای ؟... چه قدر از فنا؟ جوان!

همه هماهمه که زیر جبه ام به جز خدا نبود

صلاه ظهر پنج شنبه سایه های فکرِ آسمان

که مدتی است چال کرده در خودش چه رازهای راز

ـ من از خدا دو سال هم جوان ترم !

مگربه این و آن

مجال گفتن است ؟ حال گفتن است ؟ قیل و قال نه

نگفتن است نه ـ همه خدا خدا همه است هر زمان

که فکر می کنی که عاشقی...مغازه های شهر در

هجوم حرص چشم های حسرت و گناه ،توامان

به جاده های شطح می روم؛ کدام کوچه ره به نور ؟

ـچه هیبتی! ـ چه حیرتی!ـ "منم" حجاب نیست بین مان ....

موذن از بلندگوی مسجدی که دور ... جار می زند ...

خدا بزرگتر....

ـ و من بزرگتر از او !

و بایزید شاد شاد جار زد : ـ و من بزرگتر از او !

و شهر فکر کرد عاشق است ...

2/3/87

گفت و گو با پروفسور جیوانی درمه درباره ی "پست مدرنیسم"

در روزهای آخر سال 86 و مراسم روز جهانی شعر ؛ ایران ما میزبان شخصیتی ادبی بود که برای اولین بار دیوان حافظ را به زبان ایتالیایی ترجمه کرده است . در اولین دیداری که با ایشان داشتم؛ قرارگذاشتیم که فردای آن روز با هم ساعاتی را گفت وگو کنیم .آن چه می خوانید قسمتی از گفت وگوهای ضبط شده ام است با «پروفسور جیوانی درمه»:

محسن رضوی : جناب پروفسور می خواستم دراین قسمت از صحبت هایمان؛ کمی بیشتر از فضای معمول، با ادبیات جدیدتر و فضای آن در کشور شما [ایتالیا] و عقیده تان درباره ی آن صحبت کنیم . به طور اخص منظور من در این جا پست مدرنیسم است .در ایتالیا وضع چگونه است ؟

پرو فسور جیوانی درمه : همه جا را فرا گرفته بود مخالف ها و موافق های زیادی هم داشت اما شعر پست مدرن الان کمتر شده در ایتالیا.

ـ نظرتان در باره ی خود این سبک چیست ؟

به نظر من این شعر پست مدرن شعری است که زیاد معین نیست .یعنی ما می گوییم «شعرپست مدرن! » اما بعضی اوقات یک معنی دارد با قاطعیت و گاهی کاملا مخالف آن .

ـ یعنی به تعریف جامعی از آن معتقد نیستید ، یا نمودش را در آثار می فرمایید ؟

ـ به نظر من فلسفه ی پست مدرن یک فلسفه ای[مستقل] نیست یعنی یک نشانه ای از یک حالت غیر مثبت در جریان ادبیات جهانی است .

ـ منظورتان چیست ؟ هنجاری شکنی؟ یا فکر می کنید انرمال بوده یا بحث عدم قطعیت ؟

ـ نه انرمال نیست! انرمال نیست... مثل موقعی که مرض [بیماری ] به وجود می آید. نشانه های آن هست . خوب این نشانه هایی هست از این که آن مدل های... آن قالب های ادبی [سبک های ادبی ] گذشته دیگر قربانی شده اند ... و این پست مدرنیسم به اصطلاح یک سعی است که یک [نوع ]شعر قالب ادبی [سبک ادبی ] نوین به دست بیاید اما هنوز دوا[درمان] نشده و نشانه ای هست چند تا قالب ها [سبک ها] از بین رفته اند و باید قالب های [سبک های] دیگری که ارزش داشته باشند پیدایشان شود .

ـ مورد اقبال هم بوده ؟ یعنی طرفدار هم داشته در کشور شما ؟

ـ البته البته ...کسانی هستند که فکر می کنند که اصلا یک جور ادبیات نوینی است این پست مدرنیسم! به عقیده ی من این طور نیست ...به عقیده ی من نشانه ای است از مرض!

ـ در ایران هم خیلی از جوان ها علاقه مند هستند و این خوب است ؛ اما من از این ناراحتم که هنوز سبک های قدیمی را نشناخته اند و می خواهند به سرعت سراغ شعر پست مدرن بروند...

ـ این نشان می دهد که ایشان [این ها] مریض شده اند [خنده ...] و باید شفا پیدا کنند ... [خنده ...]

ـ من می خواهم که این صحبت ها را در اینترنت ارایه کنم و این، بعضی ها را با شما دشمن خواهد کرد اگر برداشتی غلط داشته باشند ...

[ می خندد و دستهایش را به علامت تسلیم بالا می برد و بعد خیلی جدی ادامه می دهد ]:

من جدی میگویم. پست مدرنیسم نشان می دهد که قالب هایی [سبک هایی] که از وراء آمده اند[خواهند آمد]، لازم است که یک نوسازی در ادبیات به وجود بیاید. برای این معنی است که من می گویم که یک نشانه ای است از یک مرض است. مهمه! مهمه! بی اهمیت نیست !..و بی اهمیت نیست برای چه ؟اگر ما این را نفهمیم که در[چه] حال[وضعیتی] باشیم[هستیم] ؛ نمی نتوانیم از آن حال بیرون برویم . با این که من شوخی کردم، شما می توانید به جای آن یک تمثیل بهتردیگر بگویید ...پس مهم است مهم است ....این است که موقعی که شما یه قبض [نسخه] می گیرید آن نشانه ی مرض است و بعضی اوقات حتا شفای مرض می شود این پست مدرنیسم است...اما نمی توانیم بگوییم سعادت است ...

ـ باید زمان بگذرد .

درسته ! .این نشان می دهد که آن چه در جریان است دیگرقابل اعتماد نیست و باید چیز دیگری پیدا کرد . ...ممکن است که من هم اشتباه کنم.

ـ من می گویم باید آدم به حدی برسد تا بتواند هنجار شکنی کند ؛ اما قبل از آن باید هنجارها را بشناسد .گذشته را بشناسد . می گویم برای عبور باید راهی را طی کرد تا به آن مرز رسید.

ـ آره . خیلی خوب گفتید همین طور است ! من با مرض مثال زده ام شما با بحث عبور و گذشتن آن را گفتید.حرکت نشان می دهد که از آنجا باید گذشت ؛ و [اما]قبل از این که این کار را بکنیم و دورتر برویم ،یا آن ور [طرف]باید به این خط برسیم ...باید این خط بدانیم[بشنایسم] پست مدرنیسم آن خط است .پست مدرن آن طرف است اما خود به خود قالب[سبک] نیست.

ـ در ایران ما داریم پست مردن را که بیشتر رنگ و بویی در سپید می توانست داشته باشد در قالب های کلاسیک پیاده می کنیم که ...

ـ این چیز نوینی نیست .زمان برگشت [بازگشت ادبی]این اتفاق افتاد اما... در اوایل قرن گذشته یا همین حدود 1900 میلادی آن برگشت بود[اتفاق افتاد] . دو تا حرکت:نیما یوشیج در یک طرف و برگشت از طرف دیگر.خوب آن برگشت چی بوده ؟ نشانه ی مرض بوده. دیگر قالب های جدید اعتمادی نبوده یعنی ارزش نداشته اند ...چون اجتماع و زندگی عوض شده بوده و احتیاج داشت به یک فرم ادبی ..نه ادبی ..فرم شعری! فرم شاعران دیگری .اما برگشت به قدیم جوابی[راه درستی] نیست.

ـ اما کاری که ما می کنیم برگشت به قدیم نیست! ترکیب گذشته و حال. یعنی یک پا در گذشته و پایی در امروز و حتا آینده...

ـ اوهوم !

ـ جدای از مبحث پست مدرن دارد اتفاق های نوینی هم در ادبیات شعری ایران می افتد . در فرم کار هم در مبحث ظاهرـ جدای از تکنیک ها ـ مثلا غزل را با سپید و گاهی با نثر تلفیق می کنیم یا کاری هایی از این دست ...گاهی قافیه حتا ...

ـ ببینید این همه آزمایش است اما آزمایش به معنی خود [به خودی خود] قالب نیست . یعنی «راهی» است برای رسیدن به جایی اما «جایی» نیست ...بله ! پست مدرن مثل راهی است که لازم است برای رسیدن به جایی اما آن جای دیگر نیست!

ـ خیلی ممنون که برای این گفت وگو وقت گذاشتید . می دانم که خسته هم بودید !

ـ بله اما وقتی در تخت جمشید قدم می زدم فهمیدم که به خستگی اش می ارزد. الان هم در باره ی این گفتگو همین عقیده را دارم....

میوه های کال شعر در سبد امروز

وقتی کتاب های تاریخ ادبیات فارسی را می خوانیم ؛ آنچه از آن ها در ذهن مان باقی می ماند ؛دوره های مختلف ادبی است . تاثیر عوامل مختلف سیاسی ، اجتماعی و...را در این دوره های هنری به هیج وجه نمی توان انکار کرد. مجموعه عواملی که به تدریج و در طول زمانی طولانی سبک های مختلف هنری را به وجود می آوردند. لازم به ذکر است که : در این جا منظور نظر ما بیشتر ادبیات است و به طور تخصصی شعر.

سبک های ادبی همچون درختانی بودند که غالبا فرصت بالیدن و ثمر دادن داشتند . ثمره ای که پیش روی مخاطب قرار می گرفت میوه هایی رسیده و شاداب بود که مزه ی دلچسب خود را به ذائقه ی ایرانی انتقال می داد . امروزه اما چنین نیست . پیشرفت علم و فن آوری و سرعت سرسام آور بدایع در جوامع بشری به همراه تکنولوژی ارتباطات کشور ما را هم همانند دیگر ممالک دنیا تحت تاثیر خود قرار می دهد .

محاسن عصر ارتباطات و دانش بر هیچ کدام از ما پوشیده نیست و این امر را می توان از جنبه های گوناگون بررسی کرد ؛ اما همین هجوم بی امان اطلاعات و ایده های نو ؛ در ادبیات باعث می شود که مخاطب و هنرمند ما کمتر بتواند پابه پای سرعت زمانه بدود و نفس کم نیاورد. به عبارت دیگر نسل هنرمندی که دهه ها و قرن ها، برای پرورش سبکی ریشه دار فرصت داشت امروزه فرصت کافی برای به ثمر رساندن نهال هنری خود را ندارد.سبک هایی که مورد پرورش چندین و چند نسل قرار می گرفتند تا بتوانند به درختانی عظیم تبدیل شوند امروزه فرصت رشدی بیشتر از چند سال و یا حتی چند ماه نمی یابند.این است که ـ در نهایت خوشبینی ـ مخاطب امروزه اگر بتواند نوبری از بازار هنر برگیرد مجبور است سبدش را از میوه هایی نارس پر کند که مجال رسیدن نیافته اند .جالب این که این میوه ها ثمره ی نهال هایی است که از میان هزاران بذر دیگر شانس بقا یافته اند ؛ اما چه بقایی؟

و این خصیصه ی عصر سرعت است که هنوز یک موج ادبی به انجام نرسیده موجی دیگر و موجی دیگراز راه می رسد و انسان امروزی به جای غوص در ژرفنای دریای هنر و برداشت مرواریدهای شعر باید به آنچه معمولا امواج با خود می آورند ، چشم داشته باشد !

در طول خرداد ماه بر متون این پست افزوده خواهد شد

rahyad — Fri, 25 Apr 2008 23:32:18 GMT

دکتر علی شریعتی روشنگری که پنهان ماند .

می خواستم زندگی کنم ،

راهم را بستند.

ستایش کردم ،

گفتند خرافات است.

عاشق شدم ،

گفتند دروغ است.

گریستم،

گفتند بهانه است.

خندیدم ،

گفتند دیوانه است.

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم !

« دکتر علی شریعتی »

چندی پیش با یکی از عزیزان درباره ی دکتر علی شریعتی گفت و گو می کردیم .نکته ی اسف بار برای من قسمتی از خاطرات او درباره ی سفر به سوریه بود . می گفت : می خواستیم به اتفاق برادرم بر سر آرامگاه او در کنار بارگاه حضرت زینب (س) برویم . از چند تن از همسفران نشانی قبر او را پرسیدیم . انگار که می خواهی بر سر قبر کافری بروی چهره درهم کشیدند و ما را از این کار منع کردند .

یادم به سخنان خود دکتر شریعتی افتاد :...خدایا به متعصبین ما فهم....و به روشنفکران ما تعصب و... به هنرمندان ما تعهد ... و به شاعران ما شعور... ببخش !

جالب است بدانید که نقطه ی شروع بحث های روشنگرانه ی اسلامی دردانشگاه ، سخنان و اندیشه های دکتر علی شریعتی بود و او بود که با جرات مثال زدنی خود ، کم کم زمینه را برای آشنایی دانشگاهیان با شهید مطهری و سخنرانی های او فراهم ساخت .

انصاف ، چیزی است که روش پیامبران و اولیاء الله بوده و کمتر ازآن در میان ما اثری پیدا می شود.

مرگ پایان کبوتر نیست...

این روزها محمد جواد حسن شاهی برادر و بهترین دوست من در ادامه ی پرواز پدر ارجمندش چشم به آسمان دارد . امروز جمعه مراسم تشییع آن عزیز بود . من به جواد عزیز می گویم که :

سلول های بدنم تمامی به درد آمده اند غمگین

غم خود را در من منتشر ببین ...

به رغم مدعیانی که منع عشق کنند

اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَ في كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَ قائِداً وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً.

تصویری با زاویه ای جدید از آرامگاه حافظ

من و شما هر کدام تصاویری بسیاراز زوایای گوناگونی از آرامگاه حافظ دیده ایم ؛ اما فارغ از تعصب ؛ این عکس را با زاویه ای متفاوت که هوشمندانه آدم را با دنیای ناشناخته ی حافظ پیوند می زند بسیار می پسندم . برای دیدن اندازه ی بزرگتر بر روی لینک زیرکلیک کنید.

حافظیه

عکس از: مرضیه شایسته نیا (همسفرم)

برنامه ی رادیویی ایوان آیینه

به شنبه شب ؛ ۴خرداد ۸۷ مهمان برنامه ی زنده ی ایوان آینه هستم .

اگر زنده بودم در این برنامه ی ادبی ، علاوه بر شعر خوانی ؛ درباره ی وضعیت ادبیات در جامعه ی مجازی ( اینترنتی ) و فراز و فرودهای آن خواهم گفت .

این برنامه از ساعت ۸ شب از رادیو فارس پخش می شود .

سیاح بحر تجرید ـ بایزید بسطامی

چون کار او ـ بایزید ـ تمام بلند شد و سخن او در حوصله ی اهل ظاهر نمی گنجید ؛ هفت بارش از بسطام بیرون کردند . شیخ می گفت : چرا مرا بیرون می کنید ؟

گفتند : از آن که مردی بدی .

گفت : نیکا شهرا که بدش بایزید بود!

« تذکره الاولیاء »

روزی به مقابر یهود گذشت؛ گفت معذورانند. دیگر روز به مقابر مسلمانان گذشت؛ گفت : مغرورانند.

« شرح شطحیات »

شیخ در پس امامی نماز می کرد ، پس امام بگفت : یا شیخ تو کسبی نمی کنی و چیزی از کسی نمی خواهی ؛ از کجا می خوری ؟ شیخ گفت : صبر کن تا نماز قضا کنم . گفت چرا ؟

گفت : نماز این کسی که روزی دهنده را نداند روا نبود گزارند!

« تاریخ تصوف غنی»

نقل است که چون از مکه می آمد و به همدان رسید ، تخم معصفر خریده بود . در خرقه بست و به بسطام آورد . چون باز گذاشت موری چند در آن میان دید . گفت : ایشان را از جای خویش آواره کردم . برخاست و ایشان را باز همدان برد و آنجا که خانه ی ایشان بود بنهاد .

« ترجمه ی رساله ی قشیریه »

متن سرود ملی صبحگاهی مدارس

این شعر ؛ همان شعری است که برای سرود ملی صبحگاهی انتخاب و موسیقی اش ساخته شد . آن طور که وزارت آموزش و پرورش گفته است ، ازسال تحصیلی آینده درمدارس راهنمایی کشور خوانده می شود . فایل صوتی اش را دارم ،اما اجازه ی بارگزاری اش را نه . شاید از اوایل مهر خودتان شندید و بعد هم ممکن است این جا آپلودش کنم .

روز دیگری آمد

ای خدا پناهم باش

هر کجای این دنیا

یار و تکیه گاهم باش

دانش و هنر بی تو

ارزشی نخواهد داشت

در کنار تو گامم

لرزشی نخواهد داشت

همکلاسی خوبم

ما همه یکی هستیم

با امید آینده

دل به روشنی بستیم

این شروع یک راه است

با نشاط و با شادی

رو به سوی استقلال

رو به سوی آزادی

ما که می توانیم از

آسمان فرا باشیم

با عقاب اندیشه

روی قله ها باشیم

عاشقانه می خواهیم

آب و خاک ایران را

سربلند می سازیم

خطه ی دلیران را

حرف های اردیبهشتی

rahyad — Sat, 19 Apr 2008 20:50:18 GMT

[]

از آدمی

خواهشمندم چیزی نگویید

هیچ کس

منتظر ایجاد این چنین درایوی

در محیط دنیا نیست !

عصر شعر مشترک دانشگاه شیراز و رهیاد

متن سرود ملی صبحگاهی مدارس

روز دیگری آمد

ای خدا پناهم باش

هر کجای این دنیا

یار و تکیه گاهم باش

دانش و هنر بی تو

ارزشی نخواهد داشت

در کنار تو گامم

لرزشی نخواهد داشت

همکلاسی خوبم

ما همه یکی هستیم

با امید آینده

دل به روشنی بستیم

این شروع یک راه است

با نشاط و با شادی

رو به سوی استقلال

رو به سوی آزادی

ما که می توانیم از

آسمان فرا باشیم

با عقاب اندیشه

روی قله ها باشیم

عاشقانه می خواهیم

آب و خاک ایران را

سربلند می سازیم

خطه ی دلیران را

برگزاری کلاس های آموزشی با موضوع : خلاقیت درمتن

به زودی دوره ی اول کلاس های آموزشی خلاقیت درمتن با دیدی متفاوت و نوگرایانه در استان فارس برگزار می شود . هنرمندان نویسنده وشاعر می توانند از هفته ی آینده هر یک شنبه با حضور در انجمن رهیاد فرم ثبت نام را دریافت و از شرایط و تاریخ شرکت در کلاس آگاهی یابند. مدرس این دوره مجید کوهکن شاعر ونویسنده گرامی می باشد که تا کنون آثار متعددی از او به چاپ رسیده است .

به بهانه ی ادب گریزی به جای هنجارشکنی

فردوسی حکیم ،اخلاقی ترین چهره ی ادب پارسی است . هم او که می گوید :

سخن ماند از تو همی یادگار سخن را چنین خوارمایه مدار !

باور کنید هنجار شکنی تنها با شکستن مرزهای اخلاقی بیان نمی شود !

مهاتما گاندی رهبر فقید هندوستان :

من زندگی امام حسین(ع) ـ آن شهید بزرگ اسلام ـ را به دقت خوانده ام و توجه کافی به صفحات کربلا نموده ام . بر من روشن شده است که اگر هندوستان بخواهد یک کشور پیروز گردد بایستی از سرمشق های امام حسین (ع) پیروی کند .

اثر جدید استاد شجریان

در هر هزاره داوودی ....

می گویند که هر هزار سال یک بار صدای داوودی فردی از این خاک برمی خیزد ...و او داوود هزاره ی اکنون است .

در روزهای واپسین سال ۸۶ وقتی که استاد محمد رضا شجریان در بیمارستان کوثرشیراز ـ یکی از بزرگترین و مجهزترین بیمارستان های قلب خاورمیانه ـ بستری شد ، برای دیدار رفتم اما آن روز استاد تحت مراقبت های ویژه بودند و بعد از آن هم ...

از این ها که بگذریم از دوستان مشترک خبر رسید که آلبوم جدید استاد ، در تیر ماه امسال روانه بازار هنر خواهد شد.انتشارات دل آواز مسئولیت نشر آن را بر عهده دارد .قابل ذکر است که این اثر در دستگاه همایون اجرا شده شده و به تازگی ضبط آن به پایان رسیده است .

از خداوند می خواهم که عمر او را طولانی و صدایش را رساتر سازد!

چاپ کتاب و گشایش وبلاگ ندا هدایتی

ندا هدایتی ؛ تقریبا همزمان با چاپ اولین مجموعه ی غزلش ؛ به جمع وبلاگ نویس ها پیوست .

وبلاگ او با نام شاعر دلش گرفته بود ... را بخوانید و حتما لینک کنید که بی تعارف شخصی است ذاتا شاعر .

مجموعه ی غزل ندا هدایتی با نام هوای غزل آلود را دوستان شیرازی در انجمن رهیاد می توانند خریداری کنند.

به او بابت هر دو تبریک می گویم !

سخن ملکی است سعدی را مسلم

اول اردیبهشت ماه جلالی روز سعدی بزرگ ، برای ما ایرانی ها و به خصوص شیرازی ها بسیار گرانقدر و زیباست . کسی که در گستره ی پهناورسخن ، استاد مسلم همگان است . چه شعر و چه نثر . اگر غزلیات و قصاید عربی سعدی را بخوانید ، نمی توانید وجد حاصل از آن را کتمان کنید ؛ چه رسد به دنیای شورانگیز غزل های فارسی او!

عیب یاران و دوستان هنر است

سخن دشمنان نه معتبر است

مـُـهر مـِهـر از درون ما نرود

ای برادر، که نقش بر حجر است

چه توان گفت در لطافت دوست؟!

هر چه گویم از آن لطیف تر است

آن که منظور دیده و دل ماست

نتوان گفت شمس یا قمر است

هر کسی گو به حال خود باشید

ای برادر ، که حال ما دگر است

تو که در خواب بوده ای همه شب

چه نصیبت زبلبل سحر است؟

آدمی را که جان معنی نیست

در حقیقت درخت بی ثمر است

ما پراکندگان مجموع ایم

یار ما غایب است و در نظر است

برگ تر خشک می شود به زمان

برگ چشمان ما همیشه تر است

جان شیرین فدای صحبت یار

شرم دارم که نیک مختصر است

این قدر دون قدر اوست ولیک

حد امکان ما همین قدر است

پرده بر خود نمی توان پوشید

ای برادر که عشق پرده در است

سعدی از بارگاه حضرت دوست

تا خبر یافته است بی خبر است

ما سر اینک نهاده ایم به طوع

تا خداوندگار را چه سر است !

و از گلستان :

هر که در پیش دیگران افتد تا مایه ی فضلش بدانند ؛ پایه ی جهلش معلوم کند.

ندهد مرد هوشمند جواب

مگر آن گه کز او سوال کنند

گر چه بر حق بود مزاج سخن

حمل دعویش بر محال کنند

کافیه به وبلاگ های پر بیننده سری بزنید .فکر می کنید چه مطالبی دارند؟ بیشترین کلماتی را که خواهید دید عبارتند از:

عکس و اس ام اس توپ / تصویر دستاپ / عکس بازیگران ایرانی / جوک های جدید و توپ / اس ام اس عاشقانه /جملات بسیار زیبا / بازی های موبایل / عکس دختران فراری/عکس های لو رفته از بازگران و بازیکنان /زیباترین ها/تصاویر بی نظیر/عکس های عروسی/دخترها وارد نشوند/دلایل یک پسر برای ازدواج/باحال/ خفن/چیگر طلا/خوشکل/ناز/عشق/.عکس دختران ایرانی .دوربین مخفی. فیلتر نشده . دوربین مخفی و..

rahyad — Sun, 16 Mar 2008 00:32:18 GMT

چاپ کتاب و گشایش وبلاگ ندا هدایتی

ندا هدایتی ؛ تقریبا همزمان با چاپ اولین مجموعه ی غزلش ؛ به جمع وبلاگ نویس ها پیوست .

وبلاگ او با نام شاعر دلش گرفته بود ... را بخوانید و حتما لینک کنید که بی تعارف شخصی است ذاتا شاعر .

مجموعه ی غزل ندا هدایتی با نام هوای غزل آلود را دوستان شیرازی در انجمن رهیاد می توانند خریداری کنند.

به او بابت هر دو تبریک می گویم !

امام حسن(علیه السلام)فرمودند:

هر كه با علماء بسيار مجالست نمايد، سخنش و بيانش در بيان حقايق آزاد و روشن خواهد شد، و ذهن و انديشه اش باز و توسعه مى يابد و بر معلوماتش افزوده مى گردد و به سادگى مى تواند ديگران را هدايت نمايد.

إحقاق الحقّ : ج 11، ص 238، س 2

با هر که دلم قرار گیرد بی تو

هر بار که یادگار دوست رو گوش می دم ...

اگه گوش دادین حتما شنیدین که:

ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مستم و کن و از هر دو جهانم بستان

با هر که دلم قرار گیرد بی تو

آتش به من اندر زن و آنم بستان

....زیاده عرضی نیست .

شعرهای شیرازی

شعرهای گویشی ام را می توانید در صفحه ی شعرهای شیرازی بخوانید.

اولین جلسه ی انجمن رهیاد در سال 87

اولین جلسه ی انجمن در سال 87 یک شنبه ۱۸ فروردین ؛ از ساعت 6 عصر در باغ شاعران ؛ چهارراه پیرنیا ؛ تشکیل می گردد .

نشست مشترک با شاعران مازندرانی

برنامه ی دوشنبه 12 فروردین 87

خیلی سریع و با عجله اتفاق افتاد . وقتی مریم حقیقت زنگ زد و گفت که: « با بچه های مازندران داریم میایم شیراز اگه می شه یه نشست مشترک بذاریم ...» با خودم فکر کردم که : « برای بازدید عید خیلی ها نرفتم خیلی ها هم...؟! ولی رسم مهمون نوازی ...»

خوب هر جور بود با کمک دوستان برگزارش کردیم .به نظرم مجلس خوب و پرباری بود؛ خدا را شکر !

همه ی جمع؛ شاعر بودند حدود چهل و پنج نفر . از ساعت 6:15 عصر تا ساعت 9:14 شب شعر خواندیم و شنیدیم جای شما سبز !

خیلی ها بودند .از شاعران فارس .استاد یدالله طارمی ؛ غلامعلی خوشبخت ؛ حمید روزیطلب ؛ محمد علی پور شیخ علی ؛ محمد سیار ؛ امین احراری ؛ حسن هاشمی ؛ مریم حقیقت ؛ روح الله کرهانی ؛ رضا آسیایی ؛ رضا نیرو؛ راضیه پیروز ؛ سمیه کاظمی ؛ حمید عمادی ؛ حبیب زارعی ؛ حسن همایون ؛ نرجس فلاحی ؛ حسین میرزایی ؛سعیده کشاورزی ؛ میلاد عرفان پور؛ فاطمه فاضلی ؛ مرضیه شایسته نیا ؛ راضیه شایسته نیا ؛ امین شفیعی ؛ احمد رشید بیگی ومحسن رضوی و ...چند نفر را شاید فراموش کرده باشم . خیلی ها هم مسافرت بودند و به ما نرسیدند.و اما مازنی ها که اکثرا بهشهری بودند :

حسین دباغیان ؛ حسین تقلیلی ؛ محمد عموزاد ؛ حمزه شربتی ؛ محمد کشاورز؛ رسول رستمی ؛ عادل حداد ؛ علی جمالی ؛ آرام میر اسماعیلی ؛ فهیمه عرب ؛ نسرین...؛ منصوره لمسو؛ فاطمه مولایی ؛ معصومه لمسو و چند نفر دیگر.

شب و عطر بهار نارنج ، محفل را زیبا تر کرده بود

سر به سر فکر و عبارت را بسوز

چندی پیش ؛ شنیدن مثنوی موسی و شبان را به دوستان توصیه کردم . عجیب بود که این اثر گرانقدر که با صدای استاد شهرام ناظری ، جان را می نوازد ؛ بر خلاف بسیاری از آثاردیگر، هیچ گاه تجدید تکثیر نشده ونسخه های آن کمیاب است . اگر پیدا کردید بخرید و بشنوید که بسیار لذت خواهید برد .

خیلی حیف است که خلاصه ی این شعررا هم از نوجوانان امروزی دریغ کرده اند ؛ اما مطالب و شعرهای ضعیف در کتاب های درسی بسیارند!

می خواهم متن کامل داستان موسی و شبان مولانا جلال الدین محمد بلخی را بدون حذف و مصلحت اندیشی از یک چاپ سنگی بیاورم :

دید موسی یک شبانی را به راه

کو همی گفت ای خدا و ای اله

تو کجایی تا شوم من چاکرت

چارقت دوزم کنم شانه سرت

ای خدای من فدایت جان من

جمله فرزندان و خان و مان من

تو کجایی تا سرت شانه کنم

چارقت را دوزم و بخیه زنم

جامه ات شویم شپش هایت کشم

شیر پیشت آورم ای محتشم

ور تو را بیماریی آید به پیش

من تو را غمخوار باشم همچو خویش

دست ِ کت بوسم بمالم پای کت

وقت خواب آید بروبم جای کت

گر ببینم خانه ات را من دوام

روغن و شیرت بیارم صبح و شام

هم پنیر و نان های روغنین

خمرها چغرات های نازنین

سازم و آرم به پیشت صبح و شام

از من آوردن ز تو خوردن تمام

ای فدای تو همه بزهای من

ای به یادت هی هی و هی های من

زین نمط بیهوده می گفت آن شبان

گفت موسا با کی استت ای فلان ؟!

گفت با آن کی که ما را آفرید

این زمین و چرخ از او آمد پدید

گفت موسا های خیره سر شدی !

خود مسلمان ناشده کافر شدی

این چه ژاژ است این چه کفر است و فشار

پنبه ای اندر دهان خود فشار

گند کفر تو جهان را گنده کرد

کفر تو دیبای دین را ژنده کرد

چارق و پا تابه لایق مر تو راست

آفتابی را چنین ها کی رواست ؟!

گر نبندی زین سخن تو حلق را

آتشی آید بسوزد خلق را

آتشی گر نامده است این دود چیست

جان سیه گشته روان مردود چیست ؟!

گر همی دانی که یزدان داور است

ژاز و گستاخی تو را چون باور است؟!

دوستی بی خرد خود دشمنی است

حق تعالی زین چنین خدمت غنی است

با که می گویی تو این با عم و خال ؟!

جسم و حاجت در صفات ذوالجلال !؟

شیر او نوشد که در نشو و نماست

چارق او پوشد که او محتاج پاست

ور برای بنده است این گفتگوی

آن که حق گفت او من است و من خود او

آن که گفت انی مرضت لم تعد

من شدم رنجور و او تنها نشد

آن که بی یسمع و بی یصبر شده است

در حق آن بنده این هم بیهده است

بی ادب گفتن سخن با خاص حق

دل بمیراند سیه دارد ورق

گر تو مردی را بخوانی فاطمه

گرچه یک جنس اند مرد و زن همه

قصد خون تو کند تا ممکن است

گر چه خوشخوی و حلیم و ساکن است

فاطمه مدح است در حق زنان

مرد را گویی بود زخم سنان

دست و پا در حق ما آسایش است

در حق پاکی حق آلایش است

لم یلد لم یولد او را لایق است

والد و مولود را او خالق است

هرچه جسم آمد ولادت وصف اوست

هر چه مولود است او زین سوی جوست

زانکه از کون و فساد است و مهین

حادث است و محدثی خواهد یقین

گفت : ای موسا دهانم دوختی !

وز پشیمانی تو جانم سوختی

جامه را بدرید و آهی کرد تفت

سر نهاد اندر بیابان و برفت

[]

وحی آمد سوی موسی از خدا

ـ بنده ی ما را زما کردی جدا ؟!

تو برای وصل کردن آمدی

نی برای فصل کردن آمدی

تا توانی پا منه اندر فراق

ابغض الشیاء عندی الطلاق

هر کسی را سیرتی بنهاده ایم

هر کسی را اصطلاحی داده ایم

در حق او مدح و در حق تو ذم

در حق او شهد و در حق تو سم

در حق او نور و در حق تو نار

در حق او ورد و در حق تو خار

در حق او نیک و در حق تو بد

در حق او خوب و در حق تو رد

ما بری از پاک و ناپاکی همه

از گرانجانی و چالاکی همه

من نکردم خلق تا سودی کنم

بلکه تا بر بندگان جودی کنم

هندیان را اصطلاح هند مدح

سندیان را اصطلاح سند مدح

من نگردم پاک از تسبیحشان

پاک هم ایشان شوند و دُرفشان

ما برون را ننگریم و قال را

ما درون را بنگریم و حال را

ناضر قلبیم اگر خاشع بود

گر چه گفت لفظ ناخاضع بود

زانکه دل جوهر بود گفتن عرض

پس طفیل آمد عرض جوهر غرض

چند ازاین الفاظ و اضمار و مجاز

سوز خواهم سوز با سوز ساز

آتشی از عشق در خود برفروز

سر به سر فکر و عبارت را بسوز

موسیا آداب دانان دیگرند

سوخته جان و روانان دیگرند

عاشقا ن را هر زمان سوزید نی است

بر ده ویران خراج و عشر نیست

گر خطا گوید ورا خاطی مگو

گر شود پر خون شهید آن را مشو

خون شهیدان را از آب اولی تر است

این خطا از صد صواب اولی تراست

در درون کعبه رسم قبله نیست

چه غم ار غواص را پا چیله نیست

تو ز سرمستان قلاووزی مجو

جامه چاکان را چه فرمایی رفو؟!

ملت عشق از همه دین ها جداست

عاشقان را ملت و مذهب خداست

لعل را گر مهر نبود باک نیست

عشق در دریای غم غمناک نیست

بعد از آن در سر موسی حق نهفت

رازهایی کان نمی آید به گفت

بر دل موسی سخن ها ریختند

دیدن و گفتن به هم آمیختند

چند بی خود گشت و چند آمد به خود

چند پرّید از ازل سوی ابد

بعد از این گر شرح گویم ابلهی است

زان که شرح این ورای آگهی است

ور بگویم عقل ها را برکند

ور نویسم بس قلم ها بشکند

ور بگویم شرح های معتبر

تا قیامت باشد آن بس مختصر

لاجرم کوتاه کردم من زبان

گر تو خواهی از درون خود بخوان

چون که موسی این عتاب از حق شنید

در بیابان در پی چوپان دوید

بر نشان پای آن سرگشته راند

گرد از پره ی بیابان برفشاند

گام پای مردم شوریده خود

هم زگام دیگران پیدا بود

یک قدم چون رخ ز بالا تا شکیب

یک قدم چون پیل رفته بر اریب

گاه چون موجی برافرازان علم

گاه چون ماهی روانه بر شکم

گاه بر خاکی نوشته حال خود

همچو رمالی که رملی برزند

گاه حیران ایستاده گه دوان

گاه غلطان همچو گوی از صور جان

عاقبت دریافت او را و بدید

گفت مژده ده که دستوری رسید

هیچ آدابی و ترتیبی مجو

هر چه می خواهد دل تنگت بگو

کفر تو دین است و دینت نور جان

ایمنی وز تو جهانی در امان

ای معاف یفعل الله ما یشا

بی محابا رو زبان را برگشا

گفت ای موسی از آن بگذشته ام

صد هزاران ساله زان سو رفته ام

تازیانه برزدی اسبم بگشت

گنبدی کرد و ز گردون برگشت

محرم ناسوت ما لاهوت باد

آفرین بر دست و بر بازوت باد

[]

حال من اکنون برون از گفتن است

آن چه می گویم نه احوال من است

نقش می بینی که در آیینه ای است

نقش توست آن نقش آن آیینه نیست ...

مبتکر "غزل ـ مثنوی" کیست ؟

تقریبا همه منتقدان و شاعران معاصر می پندارند که «غزل ـ مثنوی» یک نوع ادبی است که در دوره مدرن پدید آمده است. من نمی دانم دردوره اخیر چه کسی نخستین «غزل ـ مثنوی» را سروده اما در ذهنیت شاعران و منتقدان معاصر، عمر این نوع ادبی از حدود دهه پنجاه عقب تر نمی رود. این نوع ادبی، در واقع ترکیبی است از غزل و مثنوی. بدین ترتیب که شاعر در میانه مثنوی، غزلی می سراید و یکی از بهترین هایی که من خوانده ام «غزل ـ مثنوی» پرواز است اثر شاعر جوان اما توانای خراسانی آقای حسن دلبری.

اکنون می خواهم مبتکر این نوع ادبی را نه در روزگار معاصر که در قرن پنجم معرفی کنم و او کسی نیست جز عیوقی. این عیوقی که درباره روزگار حیاتش تا شعاع حدودا شصت سال اختلاف نظرهایی وجود دارد، منظومه ای سروده با نام ورقه و گلشاه که نخستین «غزل ـ مثنوی» به زبان فارسی در همین منظومه است. بنابراین، تا آنجا که به نظام قافیه مربوط می گردد، عیوقی ـ شاعر قرن پنجم ـ مبتکر نوع ادبی «غزل ـ مثنوی» است:

. . .همی گفت ای لعبت دلستان کجا جویمت من به گرد جهان

کجا رفتی ای دل گسل یار من مگر سیر گشتی ز دیدار من

نجستم بتا هرگز آزار تو چرا جستی ای دوست آزار من

چگونه ست بی من بتا کار تو که با جان رسید از عنا کار من

ز من زارتر گردی اندر فراق اگر بشنوی ناله زار من

بر توست زنهار جان و دلم نگه دار زنهار زنهار من

چو از شعر فارق شد آمد به پای بغرید چون رعد نالان ز جای. . .

خاطر نشان می کنم که در خلال ورقه و گلشاه چند بار این پدیده ادبی تکرار شده است.

نقل از سید مهدی زرقانی

روزی که گناهی نکنم عید شود !

ای کاش دلم به رنگ امید شود

تا سینه ی من خانه ی خورشید شود

هرچند میان برف و بوران باشد

روزی که گناهی نکنم عید شود !

اردوی درون استانی جاده های اشراق

مقصد جهرم

قرار بود صبح جمعه از دو ایستگاه سوار مینی بوس شویم . ایستگاه اول درب منزل خود ما، ساعت شش و ایستگاه دوم : درب اول پایگاه هوایی شیراز ساعت شش و نیم .

(رامین خسروی و علیرضا صائب)

و این اولین اشتباه بود . وقتی ساعت پنج و نیم !امین احراری زنگ زد و گفت که ما پشت دریم ، خنده ام گرفت . راستش من که نرفتم دم در، چون هنوزنماز نخوانده بودم و می خواستم وسایلم را آماده کنم ، اما دلم به حال همسایه ها سوخت . از تعداد بیست و دو نفری که مسافر جاده های اشراق دو بودند ، هفده هجده نفر دم در خانه ما سوار می شدند و در نظر بگیرید که این همه شاعر صبح زود همه بلند بلند سر به سر هم بگذارند ...البته به ما چه که همسایه خواب بودند ؟نه ؟!

بقیه هم در ایستگاه دیگر به ما ملحق شدند و راه افتادیم .

صبحانه را در کنارمرقد امام زاده ای خوردیم .

بعد از صبحانه قرار گذشتیم که حدود بیست دقیقه ای شاعران بروند و برای خودشان بگردند . من هم راه افتادم و تنهایی رفتم . در راه با کیوان برآهنگ و نصیر رضایی نژاد همراه شدم . هر چه به طرف رودخانه می رفتیم ، بیشتر از مناظرزیبا اطراف لذت می بردیم .

به چند نفر زنگ زدم و گفتم که به بچه ها بگویند تا ساعت ده و چهل و پنج دقیقه وقت گشت و گذار تمدید شد و حالا دیگر ساعت ده و ده دقیقه بود . کنار رودخانه که رسیدم ، در شعبه ای از آن آنقدر زیبایی زلال آب و تلالو خورشید آن مجذوبمان کرد که نتوانستم تاب بیاورم . مگر چند بار می سود زندگی کرد . سرما ی قبل از عید را هم می شود بی خیال شد و دقایقی را تن به آب سپرد ...و این گونه بود که از یاد سهراب افتادیم و ابیاتی را با هم خواندیم...

بگذریم که وقتی به نزدیکی های محل قرار رسیدیم ،به فکر افتادم که راستی خیلی وقت است موبایلم زنگ نزده .. مجبور شدیم تمام راه را تا محل شنا برگردیم . صد مترمانده به محلی که لباس ها را کنده بودیم ، صدای شجریان را شنیدیم که در کنار رودخانه می خواند : در همه دیر مغان نیست چومن شیدایی خرقه جایی ...

وقتی برگشتیم من به رسمی که ما اشراقی ها داریم ، قول دادم که خودم را جریمه و همه را از جیب مبارک به بستنی میهمان کنم . ولی خودمانیم آن لحظات خوش ارزش این جریمه را داشت !

این هم لحظات باغ و دور هم بودن بچه ها ...

( از راست، امین احراری،نصیر رضایی نژاد،کیوان برآهنگ،احمد ارجمندی،محمد سیار، مسیحا ابوعلی،امیر میرزایی،هسر ارجمندی،راضیه شایسته نیا،مرضیه شایسته نیا،راضیه پیروز،زهره رییس السادات،علیرضا صائب)

(از راست ؛ امین احرای – بی چاره استاد شجریان !- نصیرر رضایی نژاد، کیوان برآهنگ،محمد سیار؛علیرضا دهقانیان؛پشت به تصویرهم کیه ؟ - امیر میرزایی که البته گل پشت و رو داره اینجا!)

عصر که شد ، دوستان شاعر جهرمی هم به ما پیوستند و ما در ایوان ساختمانی ساده ای که در باغ ساخته بودند ، عصر شعر خودمان را شروع کردیم .

(نشسته از چپ:راضیه پیروز،زهره رییس السادات،فاطمه قائدی،زهرا رییس السادات،مرضیه شایسته نیا و ...)

بعد هم نشان دادیم که شیرازی هستیم و کاهو ترشی خوران را در کنار دوستان عزیز جهرمی راه انداختیم . جای شما باز هم سبز !

(از چپ به راست ...نه اصلا دیگه اسم نمی خواد .سخته نوشتنش... )

(در ضمن یک عده هم نمی دانم چرا توی عکس ها نیستند مثل محمد امین حسینی و تمنای رحمانیان و خود حمید رحمانیان و ...خودم )

... و تشکر از یکایک عزیزان که هر کس مسئولیتی را به عهده گرفت و تشکر ویژه از حمید رحمانیان که باغی زیبا را برای گردهمایی شاعران این دو شهر مهیا کرد.

کوچ

درود ! نمی دانم درست است یا نه که وبلاگی را که از همان اوایل افتتاح پرشین بلاگ ساخته بودم ، رها کنم و به یک جامعه ی اینترنتی دیگر کوچ کنم ؟

پس آن همه پیوند دوستان چه می شود ؟ این جا امکان افزودن این تعداد لینک را دارد ؟ پیوندهای رهیاد در وبلاگ های دیگر چه می شود ؟

راستش با این تغییر و تحولاتی که درپرشین بلاگ رخ داده من یکی که خیلی مشکل داشته ام . خیلی از امکانات ضروری سایت کار نمی کند صفحه ها دیر باز می شوند و ...چه باید کرد ؟ مجبورم به کوچ . هرچه بادا باد !